(Η σελίδα ανανεώθηκε στις 26/7/2014)

Βιβλία για  να ανακαλύψουμε τις γέφυρες, μακριά από το εγώ μας, μια αναγκαία μετάβαση  από το ατομικό στο συλλογικό, από τους διορατικούς ανθρώπους της σκέψης! Αλλωστε Το καίριο  στη ζωὴ αὐτὴ κείται πέραν του ατόμου. Με τη διαφορὰ ότι, αν δεν ολοκληρωθεῖ κανεὶς σαν άτομο –κι όλα συνωμοτούν στην εποχή μας γι’ αυτὸ- αδυνατεί να τὸ υπερβεί” (Ὀδυσσέας Ἐλύτης, Τα δημόσια και τα ιδιωτικὰ)

Oliver Sacks “Βλέποντας φωνές εκδ. Αγρα

Ο συγγραφέας του επίσης εξαιρετικού  βιβλίου” Ο άνθρωπος που μπέρδεψε τη γυναίκα του με ένα καπέλο” και το Ένας ανθρωπολόγος στον Άρη,  επιχειρεί ένα συναρπαστικό ταξίδι σε μιαν άγνωστη χώρα θαυμάτων. ο διάσημος νευρολόγος Όλιβερ Σακς καταδύεται με τη συνηθισμένη του οξύνοια στον κόσμο των κωφών, διατρέχει κατ’ αρχάς την ιστορία της αντιμετώπισής τους από την παγκόσμια κοινότητα των ακουόντων (και μόνο το γεγονός ότι στα αγγλικά χρησιμοποιείται η φράση deaf and dumb για να περιγράψει την περίπτωσή τους, με τη λέξη dumb να σημαίνει εκτός από βωβός και ηλίθιος, είναι αρκετά ενδεικτικό για τη μοίρα που τους επιφυλάξαμε επί αιώνες), και προβληματίζεται, ορμώμενος από την ύπαρξη των προγλωσσικά κωφών, των ανθρώπων δηλαδή που γεννήθηκαν κωφοί ή που έχασαν την ακοή τους σε βρεφική ηλικία. Μια έξοχη μελέτη καθώς και ένας προκλητικός στοχασμός για την επικοινωνία, τη βιολογία, την προσαρμογή και τον πολιτισμό. Με την προσοχή του στραμμένη στο ζήτημα της κωφότητας εικονογραφεί μια μειονότητα που παλεύει για αναγνώριση και σεβασμό – μια μειονότητα με τον δικό της πλούσιο πολιτισμό και τη δική της οπτική γλώσσα έναν θαυμαστό τρόπο επικοινωνίας που ρίχνει φως στα θεμέλια της γλώσσας όχι μόνο των κωφών άλλα και των ακουόντων.

Μίλαν Κούντερα Η γιορτή της ασημαντότητας Εκδ.Βιβλιοπ. της Εστίας

Αν το τραγικό στην ανθρώπινη ζωή προσφέρει κάποια παρηγοριά,«το κωμικό είναι πιο σκληρό: μας αποκαλύπτει βάναυσα την ασημαντότητα των πάντων», σημειώνει ο ίδιος ο συγγραφέας

Singer Isaak Bashevis Εχθροί, μια ερωτική ιστορία Εκδ. Καστανιώτη

Ο Νομπελίστας συγγραφέας εστιάζεται  στο…ανθρώπινο σπορ γύρω από την ανάλυση χαρακτήρων «Καταπώς φαίνεται, η ανάλυση χαρακτήρα είναι η υψηλότερη μορφή διασκέδασης για τον άνθρωπο (…) και η λογοτεχνία το κάνει, αντίθετα απ’ το κουτσομπολιό, χωρίς να χρησιμοποιεί πραγματικά ονόματα». , λέει ο ίδιος

Emmy Van Deurzen Η ψυχοθεραπεία και η αναζήτηση της ευτυχίας εκδ. Κονδύλι

Ποιές αξίες, ποιές επιλογές, πότε και γιατί. Αναζητώντας να αφυπνίσει τη συνείδησή μας και να μας προβληματίσει για όλα όσα θεωρούμε ως δεδομένα στη ζωή. Αμφισβητεί την αναζήτηση της ευτυχίας ως τη βασική επιδίωξή μας, με βάση της αρχές της υπαρξιακής Φιλοσοφίας αλλά και τους Ελληνες φιλοσόφους εναπαροσδιορίζει το νόημα της ανθρώπινης ζωής

Πλούταρχος οι συμφορές του Δανεισμού  Εκδ.Νεφέλη

Παλιές, γνωστές (;) αμαρτίες….

«Οι οφειλέτες είναι δούλοι όλων των δανειστών τους. Είναι δούλοι δούλων αναιδών και βάρβαρων και βάναυσων». Και οι δανειστές «Μετατρέπουν την αγορά σε κολαστήριο για τους δύσμοιρους οφειλέτες, σαν όρνεα τους κατακρεουργούν και τους κατασπαράζουν βυθίζοντας το ράμφος στα σωθικά τους»..

Θάνος Λίποβατς Η  απατηλή σαγήνη και η διαβρωτική βία του κακού εκδ. Πόλις

Απώθηση, απάρνηση, απόρριψη του κακού ή η λατρεία και ωραιοποίησή του;

Κόλλιν Κράουτς  Μεταδημοκρατία Εκδ. Εκκρεμές

Ο Colin Crouch υποστηρίζει ότι η παρακμή των κοινωνικών τάξεων που κατέστησαν δυνατή μια ενεργό και κριτική μαζική πολιτική συνδυάστηκε με την άνοδο του παγκόσμιου καπιταλισμού και δημιούργησε ως αποτέλεσμα μια αυτοαναφορική πολιτική τάξη, η οποία ασχολείται περισσότερο με την ανάπτυξη δεσμών με τα πλούσια επιχειρηματικά συμφέροντα παρά με την εφαρμογή πολιτικών προγραμμάτων που ανταποκρίνονται στις ανησυχίες των απλών ανθρώπων. Δείχνει ότι στην αυγή του εικοστού πρώτου αιώνα η πολιτική μας γυρίζει πίσω, από ορισμένες απόψεις, στον κόσμο που ξέραμε πολύ πριν τις αρχές του εικοστού αιώνα, όταν η πολιτική ήταν ένα παιχνίδι εξουσίας ανάμεσα σε ολιγαρχικές ομάδες. ( Πηγή: Biblionet.gr)

Δημητριάδης Δημήτρης Πεθαίνω σαν Χώρα Εκδ. Σαιξπηρικόν

Μα τόσο πια προφητικό;  Κανείς δεν περίμενε τότε, όταν πρωτοκυκλοφόρησε το 1978, κι όταν ανέβηκε ως θεατρικό στο Εθνικό Θέατρο (1998) όλα αυτά που συμβαίνουν τώρα.

Η κατοχή κράτησε πράγματι πολλούς αιώνες. Όσο χρειαζόταν για να εξαφανιστεί το πραγματικό εκτόπισμα της χώρας και να συγχωνευτεί αυτή μες στο ευρύτατο κοσμοδιάγραμμα που κάλυπτε πια όλη την υδρόγειο – καθώς η γλώσσα έπαψε κάποια στιγμή, προσχεδιασμένα, να μιλιέται κι άρχισε να υπάρχει σαν κειμήλιο αποσταγμένων εποχών που η αξία του είναι ανάλογη μ’εκείνη των έργων που γράφτηκαν σ’ αυτήν. (

Richard Sennet  Η τυραννία της οικειότητας Εκδ.Νεφέλη

Η πρόταξη του προσωπικού και ιδιωτικού στοιχείου, συχνά υπό το πρόσχημα της αμεσότητας, γκρεμίζει ακριβώς τις λεπτές εκείνες αποστάσεις και συμβάσεις, οι οποίες καθιστούν δυνατή τη λειτουργία της δημόσιας σφαίρας. Ενώ φαίνεται να γκρεμίζονται τείχη, στην πραγματικότητα εγκαθιδρύεται η “τυραννία της οικειότητας”, η ανελέητη πάλη των ναρκισσισμών – η ίδια η πολιτική βλέπεται υπό το πρίσμα ιδιωτικών και ψυχολογικών παραγόντων.

Maurice Blanchot Η τρέλλα της μέρας σε μετάφραση Δημήτρη Δημητριάδη  Εκδ. Αγρα

Πρέπει να το παραδεχτώ: έχω διαβάσει πολλά βιβλία. Όταν εγώ εξαφανιστώ, όλοι αυτοί οι τόμοι ανεπαίσθητα θα αλλάξουν’  όσο μεγαλύτερα τα περιθώρια, τόσο πιο άνανδρη κι η σκέψη. Ναι, έχω μιλήσει σε πάρα πολλούς ανθρώπους, αυτό είναι κάτι που με εντυπωσιάζει σήμερα’ το κάθε άτομο υπήρξε για μένα ένας λαός. Αυτός ο απέραντος άλλος με απέδωσε στον εαυτό μου πολύ περισσότερο απ’ όσο θα ήθελα. Τώρα, η ζωή μου έχει μια σταθερότητα εκπληκτική’ ακόμα και οι θανάσιμες αρρώστιες με θεωρούν απρόσβλητο. ( Πηγή περιοδικό ΜΟΝΟ)

Θεωδωρίδης Πέτρος Η απατηλή υπόσχεση της αγάπης  Εκδ. Ενεκεν

Η εποχή μας λέει: πίστευε στην Αγάπη ως δικτατορία των συναισθημάτων, ως κιτς Αγάπη. Ο Μίλαν Κούντερα μας θυμίζει στο Βασίλειο του κιτς επικρατεί η δικτατορία της καρδιάς. Πρέπει, φυσικά, τα συναισθήματα που υποκινούνται από το κιτς να μπορεί να τα συμμερίζεται η πλειοψηφία. Το κιτς κάνει να αναβλύζουν, το ένα μετά το άλλο, δυο δάκρυα συγκίνησης. Το πρώτο δάκρυ λέει: τι ωραία που είναι τα πιτσιρίκια που τρέχουν σ’ ένα πάρκο! Το δεύτερο δάκρυ λέει: Τι ωραίο που είναι να συγκινείσαι, μαζί με ολόκληρη την ανθρωπότητα, βλέποντας τα πιτσιρίκια να τρέχουν σ’ ένα πάρκο! Μόνο το δεύτερο αυτό δάκρυ κάνει το κιτς να είναι κιτς. Η αδελφοσύνη όλων των ανθρώπων ουδέποτε θα μπορέσει να βασισθεί πουθενά αλλού, παρά μόνο στο κιτς”. (πηγή Biblionet.gr)

Luigi ZoJa  Ο Θάνατος του πλησίον  εκδ. Iταμος

Στα τέλη του 19ου αιώνα ο Νίτσε ανήγγειλε τον θάνατο του Θεού. Στις αρχές του 21ου αιώνα ο Ιταλός ψυχαναλυτής Luigi Zoja αναγγέλλει έναν άλλον, πιο τραγικό στις συνέπειές του θάνατο: τον θάνατο του πλησίον.

Ενα σύνολο πραγμάτων εξαφανίζει τις προσωπικές σχέσεις, τις σχέσεις με πρόσωπα που έχουν όνομα και επίθετο.  ( πηγή περιοδικό ΜΟΝΟ)