Πάσχα : Πένθος και Ανάσταση, Μάϊος 2016

«Η λύπη υμών είς χαράν γενήσεται.
Χαρείτε όλοι οι άνθρωποι, γιατί ο Λυτρωτής καθείλε (κατήργησε) το κράτος του θανάτου κι έσωσε τον άνθρωπο από τη φθορά και το θάνατο.»

Tραύμα και ελπίδα διαρκείας
Ο άνθρωπος γνωρίζει ότι θα χαθεί, γνωρίζει ότι στη διάρκεια της ζωής του θα χάσει και αγαπημένους. Ομως αυτή η γνώση δεν τον προετοιμάζει συναισθηματικά: γνωρίζει αλλά ελπίζει ότι οι απώλειες θα αργήσουν πολύ. Ο αιφνιδιασμός ότι η απώλεια ήλθε πιο γρήγορα από το φυσιολογικό επιβαρύνει απίστευτα το τραυματικό γεγονός του αποχωρισμού, ένα γεγονός που δείχνει αμετάκλητο, εκτός κι αν πιστέψουμε σε μια νέα, μετά θάνατον, συνάντηση. Τότε, το νόημα μιας πραγματικότητας, σημαδεμένης από την απώλεια και την οδύνη, εγγράφεται διαφορετικά: υπάρχει ελπίδα, η απώλεια δεν είναι οριστική, κάποτε θα ξαναβρεθούμε.

Το Εγώ του πενθούντα
Στο εν τω μεταξύ, ο πόνος είναι ασήκωτος, οι ενοχές αφόρητες, οι αλλαγές στο Εγώ του πενθούντος συχνά συντριπτικές, αποδομούν τη ζωή του, τα όνειρα και τα σχέδιά του. Οι αντιδράσεις σε σωματικό επίπεδο αλλά και σε επίπεδο σκέψης και συμπεριφοράς δείχνουν οριστικά αξεπέραστες. Ομως δεν θα μείνουν έτσι ή μάλλον σχεδόν ποτέ δεν θα παραμείνουν στάσιμες. Εξελλίσσονται μέσα στο χρόνο σε νέες συναισθηματικές τροποποιήσεις και επενδύσεις σε νέες σχέσεις, αρχικά με επίκεντρο τον άνθρωπο που χάθηκε και αργότερα σε παράπλευρες, εξελισσόμενες συναισθηματικές διαμορφώσεις.

Οι κοσμοθεωρίες
Ισχυρή στήριξη στην πένθιμη διεργασία προσφέρουν οι θρησκευτικές πεποιθήσεις, οι απόψεις για την ύπαρξη της μετά θάνατον ζωής όπως και η Εκκλησία και γενικότερα η πολιτισμική ομάδα του ανθρώπου που πενθεί. Η αρχική οξεία περίοδος του πένθους, η απόγνωση, η απελπισία, μετριάζονται από την πίστη σε μια μετά θάνατον συνάντηση. Κάθε τι που επιβεβαιώνει βιωματικά αυτή την πίστη, όπως είναι οι οπτικές και ακουστικές ψευδαισθήσεις, αφηγήσεις εμπειριών άλλων ανθρώπων,οδηγούν να αφομοιωθεί ο πόνος, να μετριασθεί η οδύνη, να υπάρξει ελπίδα ότι δεν τέλειωσαν όλα.

Πένθος και διάρκεια
Δεν είναι τυχαίο ότι το πένθος και θρησκευτικά είναι περίπου 12 μηνο, ότι οι επιμνημόσυνες δεήσεις είναι πυκνές αρχικά και αργότερα αραιώνουν. Αυτό βοηθά τη καθημερινότητα των πενθούντων, όταν σε όλες τις στιγμές της είναι ασφυκτικά και επίμονα γεμάτη από τον άνθρωπο που έφυγε. Με τον χρόνο το πένθος « διακόπτεται» για κάποια ώρα, μέρα ή μέρες , για να διαρκέσει γύρω στους 12 μήνες. Η καθημερινή ζωή του πενθούντα, που πριν ήταν οδυνηρή και ανυπόφορη, αρχίζει να αποκτά νέο νόημα, επιτρέποντας του να συνεχίσει τη ζωή του. Το πένθος θα αναβιώσει με σφοδρότητα σε επετείους, μεγάλες γιορτές ή σε οικογενειακά επεισόδια.

Δυνατές σχέσεις-επώδυνες αναμνήσεις
Ομως, η πολυπλοκότητα του κάθε ανθρώπου, η διαφορετικότητά του, το είδος της σχέσης που έχεις με αυτόν που χάθηκε θα καθορίσει και την πορεία ζωής του πενθούντα, το πόσο ελαφρά ή βαριά θα παραμείνουν για πάντα τα ίχνη της απώλειας. Το πένθος δεν εξαφανίζεται ποτέ, το βίωμα και η γνώση θα παραμείνουν συνοδά στοιχεία στην υπόλοιπη ζωής μας, όχι τόσο οδυνηρά αλλά πάντα μελαγχολικά. Ακριβό τίμημα μιας δυνατής σχέσης οι αναμνήσεις!
Δεν θα θέλαμε, άλλωστε, να ζούμε με ανθρώπους που, ενώ χάνονται από τη ζωή, δεν αφήνουν κανένα σημάδι απώλειας,
δεν θα θέλαμε να νιώθουμε σαν να μην πέρασαν ποτέ. Αυτή η στάση, είναι μέρος της Ανάστασης του καθενός μας, ανεξάρτητα από τις κοσμοθεωρίες μας ή τις μεταφυσικές μας πεποιθήσεις.
Καλή Ανάσταση!