Ποιος πήρε το τυρί μου; Οκτώβριος 2015

Μια φορά και ένα καιρό,
πριν από πολλά χρόνια, σε μια μακρινή χώρα ζούσαν τέσσερα μικρά πλασματάκια. Τα δυο ήταν ποντικάκια, ο Sniff και ο Scurry και τα άλλα δυο ήταν ανθρωπάκια, ο Xw και Xa που όλη τη μέρα έψαχναν για την τροφή τους, το τυρί, μέσα σε ένα λαβύρινθο που οδηγούσε ένα τεράστιο Τυροσταθμό. Αυτός ο Τυροσταθμός, όχι μόνο τους έτρεφε καθημερινά αλλά ήταν σίγουροι ότι είναι υπεραρκετό για όλη τους της ζωή.
Πίστευαν ότι θα έβρισκαν τυρί για πάντα! Αυτό τους έκανε ευτυχισμένους.
Βέβαια δεν ήξεραν και δεν τους ενδιέφερε να μάθουν από πού ερχόταν το τυρί τους και αν και πόσο εξασφαλισμένο ήταν.
. Όμως το τέλος του τυρόκοσμού τους δεν άργησε να φτάσει. Κάποια ημέρα, όπως γίνεται πάντα,
Τυρί…Τέλος!
Τα 2 ποντικάκια, ο Sniff και ο Scurry, που παρατηρούσαν τις μικρές καθημερινές αλλαγές στον Τυροσταθμό δεν ξαφνιάστηκαν. Φόρεσαν τα παπούτσια τους και άρχισαν να ψάχνουν για τυρί σε άλλα σημεία του λαβύρινθου μέχρι που το βρήκαν. Τα δυο ανθρωπάκια αντίθετα, που δεν παρατηρούσαν τις αλλαγές που γινόντουσαν, έπαθαν σοκ όταν το τυρί τελείωσε! Δεν μπορούσαν να το πιστέψουν!!! Έτσι ο Χe και ο Χa , τα δυο ανθρωπάκια, συνέχισαν καθημερινά να πηγαίνουν στον παλιό «Τυροσταθμό” περιμένοντας να εμφανισθεί με τον ίδιο όπως και πριν μαγικό τρόπο το τυρί που συνήθιζαν να τρώνε για τόσο καιρό…

Ηθικό…δίδαγμα: αν δεν θέλω να βρω τυρί μέσα σε μια ζωή πολύπλοκη και συχνά απρόσμενη δεν θα το βρω, αν θέλω όμως…θα το βρω σίγουρα, κάνοντας αλλαγές διαδρομής!

Τα ταπεινά ποντικάκια , αν και δεν έχουν τα χαρίσματα και τις ανώτερες νοητικές λειτουργίες των ανθρώπων, χρησιμοποίησαν διαφορετικές στρατηγικές, εκείνες της ευελιξίας, του ενστίκτου και της παρατήρησης : παρατηρώντας τις αλλαγές στον Τυροσταθμό, περίμεναν ότι το τυρί θα εξαντληθεί και είναι έτοιμα να αναζητήσουν νέες ποσότητες σε περίπτωση έλλειψης. Ετσι, όταν κάποια μέρα ο Τυροσταθμός γίνεται άφαντος , αναλαμβάνουν αμέσως δράση. Τα δυο ανθρωπάκια επιμένουν στην γνωστή, παλιά διαδρομή τους, δύσκολα το παίρνουν απόφαση γίνονται ξεροκέφαλα , αναζητούν επίμονα τον παλιό Τυροσταθμό

Όταν συμβεί τελικά η μεγάλη αλλαγή, και χτυπήσει η καταστροφή, τα ποντίκια δεν εξαρτήθηκαν από τον  Τυροσταθμό γι αυτό και σύντομα καταφέρνουν να βρουν περισσότερο και καλύτερο «Τυρί».

Από την άλλη, τα ανθρωπάκια δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν την νέα κατάσταση, και τους παίρνει πολύ χρόνο να αποφασίσουν να προχωρήσουν και να ξαναρχίσουν την περιπέτειά τους για αναζήτηση τυριού. Βλέπετε,

οι άνθρωποι «απαιτούν» από τη ζωή να τους δώσει…πίσω όσα τους πήρε!

(Από το βιβλίο του Spencer Johnson, “Ποιος Πήρε το ΤΥΡΙ μου;”).

Θέλω να αλλάξω τον τρόπο που ζω; Σίγουρα;
Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είμαστε πεισματάρηδες, εθισμένοι σε συνήθειες είτε πρόκειται για σχέσεις, δουλειές, είτε επαναληπτικά μοτίβα καθημερινότητας που λέμε ότι θέλουμε να αλλάξουμε αλλά δεν μπορούμε (;) , δεν είναι δυνατόν να το καταφέρουμε. Τότε γινόμαστε τρελά ξεροκέφαλοι και αντί να θυμώσουμε με τον εαυτό μας, θυμώνουμε με τους άλλους που μας υπενθυμίζουν τις υποσχέσεις μας για αλλαγές.
Η πικρή αλήθεια είναι ότι έχουμε βολευτεί σε μια ή περισσότερες συνήθειες που επαναλάμβάνονται μηχανικά και εύκολα. Γιατί βλέπετε η αλλαγή είναι πίεση για να μάθουμε και να εγκαταστήσουμε μια καινούργια σκέψη, αντίληψη και συμπεριφορά.
Τις περισσότερες φορές, όσο μιλάμε με τον εαυτό μας για κάποια αλλαγή, για παράδειγμα να αφήσουμε μια σχέση που έχει βαλτώσει, τόσο μέσα μας γιγαντώνονται σκέψεις και πεποιθήσεις για το πόσο σημαντική είναι αυτή η σχέση, πόσο δεν θα τα καταφέρω χωρίς αυτή, πόσο την θέλω, την θέλω, την θέλω!

Αυτοεκπληρούμενη προφητεία
Μια τέτοια αντίσταση λειτουργεί σαν μια προφητεία που προδιαγράφει το μέλλον μας: όχι μόνο μας καθηλώνει στο παλιό και εμποδίζει οτιδήποτε καινούριο αλλά μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια να ξεγελάμε τον εαυτό μας και τους άλλους για το πόσο η ευτυχία μας είναι αυτή και μόνο αυτή η σχέση

Ολα είναι στο μυαλό;;
Προσφιλής έκφραση , έχω την εντύπωση ότι είναι μηχανική, λειτουργεί ως νοητικό τσιτάτο χωρίς να έχει καμιά απολύτως επιρροή στην αλλαγή συναισθήματος και συμπεριφοράς, γιατί κατά βάθος πιστεύουμε ότι το μυαλό διευθύνει τα πάντα , ολόκληρη τη ζωή και τις σχέσεις μας.
Οι έρευνες όμως δείχνουν ότι είμαστε πολύ περισσότερα πράγματα από το μυαλό μας, αφού εμείς το εκπαιδεύουμε και άρα μπορούμε να το επανεκπαιδεύσουμε.

Θέλουμε όμως;;;

Μήπως αναζητάμε κάτι εύκολο; Μήπως φοβόμαστε να ψάξουμε για καινούρια επανεκπαίδευση δηλαδή να αλλάξουμε συνήθειες, πεποιθήσεις, σχέσεις και καταστάσεις που μας ταλαιπωρούν;