3η Δεκεβρίου ΑμεΑ: το ραγισμένο πιθάρι

Μια φορά κι ένα καιρό, τότε που το νερό δεν έτρεχε άφθονο στις βρύσες των σπιτιών μας, οι άνθρωποι κοπίαζαν πολύ για να το μεταφέρουν από τις πηγές και τα ποτάμια. Ετσιι έκανε και ο άνθρωπος της ιστορίας μας: πηγαινοερχόταν καθημερινά με δυο μεγάλα πιθάρια και προμήθευε τους πελάτες του με το πολύτιμο νερό κι έτσι κέρδιζε το μεροκάματό του.Όμως το ένα πιθάρι ήταν ραγισμένο κι έτσι μέχρι να φτάσει σπίτι του, το μισό νερό είχε χαθεί στον δρόμο.
Κάποιο βράδυ ο άνθρωπος της ιστορίας μας άκουσε από το ραγισμένο πιθάρι κάτι σαν ψίθυρο. Πλησίασε έκπληκτος και τότε άκουσε να του μιλά με ανθρώπινη, σιγανή φωνή. Του ζητούσε συγγνώμη γιατί εξαιτίας του κουβαλούσε περισσότερες φορές νερό που εξαιτίας του κέρδιζε λιγότερα χρήματα και τον ευχαριστούσε χίλιες φορές που δεν το ξεφορτώθηκε, αντικαθιστώντας το μ΄ένα γερό πιθάρι.
Και τότε ο καλός ο άνθρωπος του είπε “στην επόμενη διαδρομή θα σου δείξω κάτι που θα σου δώσει μεγάλη χαρά και περηφάνια, που έκανε περίφανο κι εμένα για σένα» Πράγματι στην επόμενη διαδρομή ο καλός άνθρωπος έδειξε στο ραγισμένο πιθάρι τα πανέμορφα λουλούδια και τα φυτά που φύτρωσαν εξαιτίας του νερού σε όλη τη διαδρομή που παλιότερα ήταν κατάξερη και εχθρική.