Αρχείο της κατηγορίας ‘Το θέμα του μήνα’

Απόσυρση και…καταδίωξη! Οκτώβριος 2017

Sunday, October 1st, 2017

(Αγαπητοί αναγνώστες!
Ελπίζω σύντομα να είναι έτοιμη και στη διάθεσή σας μια νέα ολόφρεσκια ιστοσελίδα, με όσο μπορώ πιο ενδιαφέροντα θέματα!)

Οι άνθρωποι που αποσύρονται από την σχέση μας αφήνουν άναυδους, κυριολεκτικά στα…κρύα του λουτρού!

Αποσύρονται και από την συναλλαγή ή την ευθύνη εν τέλει, ζητούν πάντα χρόνο για να κάνουν κάτι, υπόσχονται ολόψυχα και φυσικά καμιά υπόσχεση δεν τηρείται. Αντίθετα, κατηγορούν τον/την σύντροφο για γκρίνια, καταδίωξη, ότι τους χαλούν την ηρεμία και ανταπαντούν ξανά, υποσχόμενοι συνήθως με το θα: θα βρω δουλειά, θα αλλάξω , θα περιορίσω την οξυθυμία μου, κάνε υπομονή, όλα καλά θα πάνε!!! Κρατάνε την ελπίδα ζωντανή με υποσχέσεις που ποτέ δεν τηρούν.
Ενας άλλος τρόπος απόσυρσης είναι να ανοίγουν τις ενοχές του/της συντρόφου, ακόμα του φίλου και μετά να σιωπούν ή να πηγαίνουν σε άλλο χώρο.
Αγνώμονες .Μπορεί να λένε ασταμάτητα στον/στην φίλη που τους βρήκε δουλειά: ναι, δεν λέω, με βοήθησες να βρω δουλειά αλλά κοίτα πώς μου φέρονται, γι αυτό κι εγώ έφυγα… ναι με κέρασες καφέ, συγγνώμη κιόλας αλλά τόσο υποβαθμισμένο μέρος; Δεν ήθελα να σου το πω αλλά με αναγκάζεις. Ποτέ δεν με παίρνεις στα σοβαρά όταν σου μιλάω , γι αυτό κι εγώ φεύγω ή δεν μιλάω τί θέλεις να κάνω; ( επί γκρίνιας αυτό, ενώ δεν συμβαίνει συχνά).

Προσέξτε να μη σας βάλουν υπό τον έλεγχό τους:
εκείνος ή εκείνη που θεωρεί τον εαυτό του/της ανώτερο, που αναζητά δουλοπάροικους και αναθέτει ταπεινωτικές δουλειές όχι στους σπουδαίους φίλους του αλλά σε αυτούς που θεωρεί υποδεέστερους και τους χρήζει οπαδούς του/της
εκείνος/η που κουνά το δάκτυλο στο καθήκον και την αίσθηση χρέους:
και θα φύγεις γιατί σου προσφέρουν μια καλύτερη δουλειά αλλά πού θα αφήσεις τους γονείς σου; Μεγαλώνουν! Εδώ πιο πολύ ισχύει στα συγγενικά περιβάλλοντα. Μη χωρίσεις, σκέψου τα παιδιά, ναι σε χτυπάει, πίνει κλπ αλλά είχε άσχημα παιδικά χρόνια
εκείνος/η που σπείρουν κινδύνους και τον τρόμο για αποτυχία: σιγά που θα τα καταφέρεις, λες και δεν ξέρεις τις δυνατότητές σου ότι δεν τα καταφέρνεις γιατί ποτέ δεν προσπαθείς. Ετσι προσπαθεί μέσα από την αποτυχία να ξυπνήσει την ανασφάλεια και να τον κάνει υποχείριό του. Μόνο που και ο ίδιος μια τέτοια προσωπικότητα δεν θα την αποδεχθεί μελλοντικά.
όσοι/ες επιφυλλάσσονται για τα συναισθήματά τους, ακουμπώντας τον φόβο της απόρριψης «Αν είσαι καλός /καλή φυσικά και θα σε αγαπήσω»
Οσοι και όσες υπενθυμίζουν κάποιες χάρες που έχουν κάνει, ζητώντας ταπεινωτικά ανταλλάγματα. Ομως πολλά από τα ανταλλάγματα δεν συμψηφίζονται με τίποτα. Αν κάποιος μας βοήθησε δανείζοντάς μας ένα ποσό δεν σημαίνει ότι θα μας ζητήσει να του πλένουμε τα πιάτα τα επόμενα 10 χρόνια. Εξηγείστε πόσο ευγνώμονες είστε αλλά το συγκεκριμένο δεν θέλετε να το κάνετε
‘οσοι και όσες επικαλούνται το συναίσθημα της συμπόνοιας: “Δεν τα καταφέρνω στη δουλειά μου ενώ εσύ…Μπορείς;;; Και αμέσως μετά ουζάκια και βολτίτσες με την παρέα τους. Πείτε του ότι θα τα καταφέρει! Και αρνηθείτε ευγενικά
εκείνοι και εκείνες που επικαλούνται απειλητικά το συναίσθημα μοναξιάς : στην ηλικία σου ποιον/αν νομίζει ότι θα βρείς; Θα μείνεις μόνος/μόνη
όσοι/ες σας προσβάλλουν, σας προκαλούν ενοχή και ντροπή για τις επιλογές σας «Α, δεν έχετε ζωάκι; Και δεν υιοθετείτε καν ένα γατάκι; Πωπω πόσο άκαρδος! Η…”γιατί δεν παίρνετε αυτό το φυλλάδιο για την θρησκευτικές μας απόψεις; Είναι δωρεάν! ” “Θα πάρετε ένα δωράκι; ( στο μετρό και στο Σύνταγμα) Δεν πληρώνετε, τζάμπα είναι!
Οσους και όσες σας προκαλούν το φιλότιμο: “ευτυχώς που έχουμε και σένα και μας ξελασπώνεις”

Τί μπορείτε να κάνετε;
Να είστε ήρεμοι, να μιλάτε χωρίς να φωνάζετε, αν κατηγορείσθε πείτε ότι αποδέχεσθε τον εαυτό σας όπως είναι, « αυτό θέλω κι ας κάνω λάθος, κάνω ό,τι μπορώ κι αν δεν σου αρέσει κάνε ό,τι νομίζεις» Και όπως στις περισσότερες περιπτώσεις των σχέσεων, ένα μικρό ή μεγάλο…”Οχι”!

Πώς το στρες προκαλεί την κόπωση και τις ασθένειες: Σεπτέμβριος 2017

Thursday, August 31st, 2017

Εχει χαρακτηρισθεί και ως…ενεργειακός δολοφόνος, διότι πολύ λίγα γεγονότα θα μας κάνουν να καταρρεύσουμε σε μικρό χρονικό διάστημα τόσο όσο το στρες.

Ωστόσο, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν πραγματικά τους λόγους για τους οποίους το άγχος καταστρέφει τα ενεργειακά μας δυναμικά και πολύ περισσότερο είναι δύσπιστοι στο πώς να τα επαναφέρουν, διορθώνοντας το πρόβλημα που συνήθως είναι οι αλλεπάληλες σκέψεις φόβου που ένα γεγονός προκαλεί.

Οι συνηθισμένες αιτίες του στρες.

Ως επί το πλείστον, είναι γνωστή η «κόπωση των επινεφριδίων». Τα επινεφρίδια παράγουν ορμόνες στρες για να ανταποκριθούν σε περιόδους άγχους, αλλά όταν το άγχος καταστεί χρόνιο, τα επινεφρίδια κουράζονται και “κουράζονται” έτσι ώστε να μην μπορούν να συμβαδίσουν με τις απαιτήσεις του οργανισμού για ολοένα και περισσότερη παραγωγή ορμονών.

Στη συνέχεια, την “κόπωση επινεφριδίων”, ακολουθούν όλα τα γνωστά συμπτώματα,  όπως κούραση, άγχος, θόλωση των εγκεφαλικών λειτουργιών ( κρίση, αντίληψη, μνήμη, προσοχή) και ασφαλώς προβλήματα στον ύπνο.

Αυτός είναι ο πιο γνωστός  τρόπος ερμηνείας για το πώς το στρες προκαλεί κόπωση. Βασικά, για τους περισσότερους ανθρώπους, είναι όλα σχετικά μόνο με τα επινεφρίδια.

Ομως, τα επινεφρίδια σας είναι μόνο ένα μικρό κομμάτι της συνολικής ιστορίας για το πώς το στρες προκαλεί κόπωση. Εχει αποδειχθεί ότι υπάρχουν πάνω από δέκα φυσιολογικές οδοί στο σώμα που συνδέουν το στρες και τα προβλήματα υγείας, και οι περισσότεροι από αυτούς δεν έχουν να κάνουν καθόλου με τα “κουρασμένα” επινεφρίδια. Είναι απολύτως δυνατό το στρες να προκαλεί κόπωση (και όλα τα είδη άλλων προβλημάτων υγείας), χωρίς να υπάρχει πρόβλημα με τους επινεφριδιακούς αδένες ή τα επίπεδα κορτιζόλης.

Αν δεν είναι τα επινεφρίδια, τότε τι είναι;

Αντί να προκαλείται από φτωχή λειτουργία των επινεφριδίων, τα συμπτώματα – κόπωση, κατάθλιψη, άγχος, ζάχαρο,  αντιληπτικά ελλείμματα ,προβλήματα ύπνου και άλλα – σχετίζονται κυρίως με το ανοσοποιητικό , το ενδοκρινικό σύστημα και τα μιτοχόνδρια (οι γεννήτριες κυτταρικής ενέργειας) και

υπάρχουν πολλοί περισσότεροι μηχανισμοί που το άγχος μπορεί να βλάψει τα επίπεδα ενέργειας ενός οργανισμού.

Το άγχος προκαλεί κόπωση , απενεργοποιώντας το σύστημα ενδοκανναβινοειδών

Το άγχος προκαλεί κόπωση εξαντλώντας το ενδοκανναβινοειδές σύστημα. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το γνωρίζουν, αλλά έχουμε ένα εσωτερικό σύστημα που ονομάζεται ενδοκαναβανοειδές σύστημα που παράγει δικές του προμήθειες/ μόρια που μοιάζουν με κάνναβη. Και παρά το γεγονός ότι πολύ λίγοι άνθρωποι έχουν ακούσει ποτέ για αυτό το σύστημα του σώματος, είναι ένας από τους μεγαλύτερους παράγοντες, όταν πρόκειται για τη διάθεση μας και τα επίπεδα ενέργειας. Είναι ένα σύστημα  απαραίτητο στην ρύθμιση της ομοιόστασης του οργανισμού , με σοβαρό ρόλο στην αντιμετώπιση του στρες, του πόνου, της όρεξης, της μνήμης. Αντιμετωπίζει θέματα ανοσίας, την πίεση, την λειτουργία του αναπνευστικού κλπ.

Το ενδοκανναβινοειδές σύστημα παίζει τεράστιο ρόλο στη ρύθμιση της ανταπόκρισής του οργανισμού  στο άγχος, βοηθώντας αποτελεσματικά  στην αποκατάσταση της ομοιόστασης ( οργανική ισορροπία)

-Ρύθμιση της ενεργειακής στάθμης και της εγρήγορσης

-Ρύθμιση της φλεγμονής

-Καταπολέμηση του άγχους, του φόβου, του πόνου και του άγχους

-Πυροδοτεί και διακόπτει την ανταπόκριση στρες του σώματός μας

Δεδομένων αυτών των τεσσάρων λειτουργιών, αν το ενδοκανναβινοειδές σύστημα δεν λειτουργεί καλά, θα υπάρξουν σημαντικά οργανικά προβλήματα, αύξηση των επιπέδων του άγχους, μείωση της ενέργειας κλπ.

Σύμφωνα με μια νέα έρευνα με τίτλο Νευροβιολογικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ του στρες και του συστήματος Ενδοκανναβινοειδών, γίνεται ξεκάθαρο ότι έχουμε παραμελήσει ένα κρίσιμο σύστημα του εγκεφάλου όταν πρόκειται για την υγεία, την ενέργεια και την ικανότητά μας να ανταποκρινόμαστε στο άγχος. Εδώ οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα: ” Τελικά, αυτά τα δεδομένα δημιουργούν ένα συναρπαστικό επιχείρημα ότι η ενδοκανναβινοειδής σηματοδότηση είναι ένα σημαντικό ρυθμιστικό σύστημα στον εγκέφαλο που λειτουργεί σε μεγάλο βαθμό για να αποτρέψει πολλές από τις επιπτώσεις του στρες».

Πολλοί ερευνητές ανακαλύπτουν τώρα τη σχέση με κάθε είδους ασθένειες. Ο νευρολόγος του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον, Ethan Russo, έχει κάνει έρευνες που υποδηλώνουν ότι η «κλινική ανεπάρκεια ενδοκανναβινοειδών» υποκρύπτει τις ημικρανίες, την ινομυαλγία, την ασθένεια του ευερέθιστου εντέρου αλλά και μια εμφάνιση άλλων εκφυλιστικών παθήσεων που μπορεί να ανταποκρίνονται ευνοϊκά στις θεραπείες με κανναβινοειδή »

Αντιμετώπιση

Αρκετές στρατηγικές αλλαγής της σκέψης και της συμπεριφοράς οδηγούν στην ενεργοποίηση του ενδοκανναβινοειδούς συστήματος :Ακολουθεί μια λίστα με τις ισχυρότερες στρατηγικές που πρέπει να χρησιμοποιήσετε στα τελετουργικά εκ νέου φόρτισης:

Ικανοποίηση στη ζωή

Θετικές κοινωνικές σχέσεις

Σωστή αναπνοή

Γέλιο

Διαλογισμός

Προσευχή

Χορός

Μουσική

Μασάζ

Βελονισμός

Χρόνο στη φύση

Ηλιοθεραπεία

Χόμπι

Η δύναμη των μύθων Αύγουστος 2017

Monday, July 31st, 2017

«Οι μύθοι είναι δημόσια όνειρα, τα όνειρα είναι ιδιωτικοί μύθοι.
Ηρωας είναι κάποιος που δίνει τη ζωή του σε κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο» ( Joseph Cambell)

Από τους αρχέτυπους μύθους μέχρι τον Χορχέ Μπουκάι που χρησιμοποιεί τα παραμύθια ως ψυχοθεραπεία, ο μύθος χαράζεται βαθιά στην ψυχή μας. Ταυτιζόμαστε με τα ηρωικά έπη των ηρώων, κυριολεκτικά τα ζούμε, και τα ταξίδια του Οδυσσέα μας προκαλούν τον θαυμασμό και την ανάγκη μίμησης: “αυτός τόσα πολλά μπόρεσε εμείς τίποτα;”
Ο ήρωας του μύθου είναι συντελεστής προόδου και πολιτισμού, καθώς επιδιώκει να ακολουθήσει το κοινό συμφέρον, πολλές φορές σε κατάφωρο βάρος του δικού του ή και της οικογένειάς του.
Δυστυχώς στην εποχή μας ζούμε την απόλυτη απομυθοποίηση, ειδικά από τότε που η Ψυχολογία του Εαυτού και ο Μεταμοντερνισμός δεν μας επικέντρωσαν μόνο στο εσωτερικό μας αλλά μας έκανε αμφισβητίες και ατομιστές στην κοινωνική μας ζωή:”Κάνω αυτό που θέλω, δεν κάνω ό,τι δεν θέλω, ήρωες δεν υπάρχουν , μόνο καλοπερασάκηδες και αν δεν το ξέρετε δεν υπάρχει Αι Βασίλης και η Αλίκη δεν πήγε ποτέ στην χώρα των θαυμάτων”. Κι όμως. Μπορεί η Αντιγόνη να μην υπήρξε πραγματικά αλλά έδωσε ‘εμπνευση όχι μόνο στο Σοφοκλη αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο να προσπαθεί να μιμηθεί τον ηρωισμό και την ηθική της. Ο μύθος, επειδή είναι μια ζωντανή αφήγηση που μας φέρνει σε σχεδόν βιωματική επαφή με προαιώνιες αξίες, τη Σοφία των προγόνων μας, τους ήρωες και την ανάγκη της μίμησης προτύπων ή σημαντικών ανθρώπων.

Τί ακριβώς κερδίσαμε που τα γκρεμίσαμε όλα, κάνοντας διαλεκτική όχι μόνο με την ιστορία αλλά και τις παραδόσεις και τις τελετουργίες; Ισως μια μοναξιά; Ενα κενό; Η μας ρούφηξε ο εγω ιστικός καναπές;


“…Οι μύθοι είναι τα “οχήματα” που μας φέρνουν σε επαφή με το Μεγάλο Μυστήριο και την Προαιώνια Σοφία. Ο μύθος, στις διάφορες μορφές του, παρουσιάζει μια ιδιαίτερη σημασία για την ισορροπημένη ανάπτυξη της ανθρώπινης ψυχής, επηρεάζει τις ψυχικές λειτουργίες αλλά και τη γενικότερη κοινωνική συμπεριφορά του ατόμου.Από τη στιγμή που ο σύγχρονος άνθρωπος αντιμετώπισε τους μύθους ως ψέματα, έχασε την επαφή του με το Μυστικό Κόσμο για τον οποίο οι μύθοι μιλούν. Έτσι έχασε το νόημα της ζωής του και η κοινωνία καταρρέει μέσα στην “οικονομική” της νιρβάνα… Και το ερώτημα είναι: Υπάρχει τρόπος η κατάσταση να αναστραφεί και το «θαμαστό» να ξαναμπεί στη ζωή μας;…( από το εξαιρετικό βιβλίο του Joseph Cambell, ενός από τους μεγαλύτερους μελετητές της μυθολογίας των διαφόρων λαών, καθώς παρουσιάζει τα μυστικά που κρύβονται στους μύθους των μεγάλων θρησκειών και των εσωτερικών παραδόσεων της Ανατολής (από τις αρχαίες ινδικές Βέδες και την Ταντρική Γιόγκα, μέχρι το Ζεν και τη Θιβετανική Βίβλο των Νεκρών) και τη “συνομιλία” τους με τη Δύση….)

“Μεγάλωσα στα χρόνια της απομυθοποίησης. Ο καθένας από εμάς κουβαλούσε τη δική του προσωπική μυθολογία, την προστάτευε κιόλας, όμως οι παρέες στη δεκαετία του εβδομήντα έμοιαζαν με μικρομεσαίες επιχειρήσεις αποψίλωσης του τοπίου της ζωής μας από τους μύθους και τις βεβαιότητες των προλαλησάντων. Απομυθοποιούσαμε τους καουμπόηδες και τα ουέστερν, τα ηλιοβασιλέματα, τον έρωτα, το σεξ, τη λογοτεχνική γενιά του τριάντα, τις γραβάτες και τα κοστούμια, τη δεξιά και την καθαρεύουσα, τις παρελάσεις και τις εθνικές εορτές και εννοείται απομυθοποιούσαμε, όσοι μπορούσαμε και όσο μπορούσαμε, τη θρησκεία και την ιστορία, τους δύο πυλώνες της συντηρητικής εκπαίδευσης. Τη θρησκεία μας τη δίδασκαν διάφοροι ταλαίπωροι που ήξεραν πως έχουν χάσει το παιχνίδι, δεν ήθελαν όμως να το παραδεχθούν και δεν κατέθεταν τα όπλα. Οι ευφυέστεροι εξ αυτών προσπαθούσαν να προσαρμόσουν την παπαγαλία των δογματικών προδιαγραφών με κάποιον σύγχρονο προβληματισμό, χωρίς όμως θεαματικά αποτελέσματα….. Το μέτρο της ευφυΐας και ο βαθμός επιτυχίας στις κοπέλες κρινόταν, εν πολλοίς, από την ταχύτητα και τη βεβαιότητα με την οποία απομυθοποιούσαμε, ή αποδομούσαμε επί το μεταμοντέρνο, τους μύθους με τους οποίους είχαμε μεγαλώσει. Το αίτημα ήταν η απελευθέρωση, από το μάκρος της κόμης ώς το δικαίωμα στον έρωτα, και οι απελευθερωτές από τον Μπολιβάρ ώς τον Κολοκοτρώνη πάντα ασκούσαν γοητεία. ..”( από το εξαιρετικό άρθρο του Τάκη Θεοδωρόπουλου στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 30/3/2014)

Φοβούνται τα παιδιά τους γονείς ή οι γονείς τα παιδιά; Ιούλιος 2017

Friday, June 30th, 2017

Η μητρότητα είναι μια κοινωνική κατασκευή, social construction) δηλαδή εξαρτάται άμεσα από την εποχή της, από την πολιτιστική μας ανάπτυξη, από τις ανάγκες της κοινωνίας. Στον πυρήνα της μητρότητας υπήρχε και υπάρχει η ανάγκη διαιώνισης του είδους, το χάρισμα ζωής και η απόκτηση απογόνων αλλά η μητρική στοργή, η φροντίδα δεν εκδηλωνόταν πάντα με τον ίδιο τρόπο. Λίγο ως πολύ όλες οι μητέρες θα φροντίσουν το βρέφος τους, διαφορετικά θα πεθάνει. Ομως, ο τρόπος που σήμερα μεγαλώνει ένα παιδί μια μητέρα είναι τελείως διαφορετικός σε σχέση με τις προηγούμενες γενιές ακόμα κι αυτές που ακόμη είναι εν ζωή όπως, η μητέρα της και η γιαγιά της. Σήμερα, η εξιδανίκευση της μητρότητας, η υπερεκτίμηση της απόκτησης ενός παιδιού επιβάλλει στην μητέρα να ασχολείται συνεχώς και αποκλειστικά μαζί του, με αποτέλεσμα να νιώθει ένοχη αν το αφήνει σε «ξένα χέρια» , σε μια νταντά αντί έστω μιας γιαγιάς.

Φροντίδα μαζί με άλλους
Στις προηγούμενες γενιές, οι εύπορες οικογένειες είχαν νταντάδες στις πιο οικονομικά χαμηλές ,τη φροντίδα του βρέφους την είχε η γιαγιά, η οποία και συνυπήρχε μέσα στο σπίτι ή μια μεγαλύτερη αδελφή μια θεία κλπ Κυρίως όμως την προτεραιότητα στη ζωή της μάνας την είχε ο σύζυγος και όχι τα παιδιά της: αυτός θα έτρωγε την καλύτερη μερίδα φαγητού, συνήθως στο τραπέζι δεν καθόταν τα παιδιά για να φάει ήρεμος ο τροφός της οικογένειας. Αλλωστε οι περισσότερες γυναίκες δεν δούλευαν, θεωρούσαν τη δουλειά ανάγκη των γυναικών ταπεινής καταγωγής. Η αρχόντισσα ποτέ δεν θα καταδεχόταν να εργαστεί και γι αυτό έδινε προτεραιότητα, τιμούσε με πολλού τρόπους τον σύζυγο και χορηγό της ζωής της στην οικονομική και κοινωνικής της επιφάνεια.

Εργασία της γυναίκας και υπογονιμότητα
Η νεότερη κοινωνική κατασκευή της μητρότητας ξεκίνησε γύρω στο 1980. Η Alice Miller ( «Το δράμα του προικισμένου παιδιού») αναφέρεται ιδιαίτερα στην αδιάφορη και ανεπαρκή μητέρα, και ο Jean Liedloff («Αναζητώντας την χαμένη ευτυχία») προτρέπει τις νέες μητέρες σε συνεχή σωματική επαφή, στοιχείο υποστήριξης της συναισθηματικής ασφάλειας του παιδιού για όλη του τη ζωή. Φυσικά καμιά μητέρα δεν θα ήθελε να πληγώσει το παιδί της εφόρου ζωή, ενώ εν τω μεταξύ καλείται να συνδυάσει μακρόχρονες σπουδές και άρα και τον κίνδυνο υπογονιμότητας και στη συνέχεια μια απαιτητική σε ωράρια και αντοχή εργασία. Προσπαθώντας να αναπληρώσει τον χρόνο που λείπει από το παιδί της, συχνά καταφεύγει να του κάνει όλα τα χατήρια, όταν αυτή βρίσκεται κοντά του ή να γίνεται πολύ ελαστική με κανόνες και τις συνέπειες, όταν αυτοί παραβιάζονται

Το σημερινό παιδί είναι παραχαϊδεμένο ;
«Ενας μικρός τύραννος» το αποκαλεί ο Didier Pleux (de l’ enfant roi a l’ enfant tyran και υποθέτει ότι δεν αποκλείεται να εξελιχθεί σε ένα μελλοντικό δικτάκτορα

(Απόσπασμα)
“…Είναι η εποχή πια, που όλοι και όλα μπαίνουν στην υπηρεσία των παιδιών. Αυτή είναι δυστυχώς η σημερινή πραγματικότητα, όπου η σύγχρονη κοινωνία αντιμετωπίζει τα παιδιά σαν “τα πιο σημαντικά δώρα στη ζωή των ανθρώπων” ενώ οι γονείς βιώνουν καθημερινά ένα έντονο άγχος πώς θα είναι οι καλοί γονείς και πώς θα προσφέρουν τα πάντα στα τρυφερά βλαστάρια τους. Εκεί ακριβώς σύμφωνα με τους ειδικούς, στη λέξη “τα πάντα” βρίσκετε και η ρίζα του προβλήματος. Υπάρχουν παιδιά που από τη στιγμή της γέννησης τους, συνειδητοποιούν ότι οι γονείς τους θα τους δώσουν με μεγάλη ευκολία ότι και αν ζητήσουν και έτσι τα παιδιά αυτά, σταδιακά γίνονται όπως το αποκαλούν οι ψυχολόγοι – βασιλιάδες- οι δε γονείς μετατρέπονται στους… “ταπεινούς υπηκόους”.
Πρέπει οι γονείς να νικήσουν το φόβο τους για την ο αντίδραση του παιδιού τους όταν του πουν το “όχι!! Φτάνει πια”. Όσο οι γονείς “φοβούνται” το παιδί (φοβούνται δηλαδή μη χάσουν την αγάπη του) εκείνο, μέρα με την μέρα αποκτά ολοένα και μεγαλύτερο έλεγχο στη ζωή όλων. Δεν πρέπει να διαπραγματεύονται με το “παιδί- βασιλιά” για το κάθε τι. Ασφαλώς και πρέπει να είναι δίκαιοι, αλλά είναι πολύ σημαντικό να μην αφήσουν από τα χέρια τους το “τιμόνι της ηγεσίας’’ του σπιτιού. Θα πρέπει να καθιερώσουν ένα σύστημα ανταμοιβής-τιμωρίας που θα επιβραβεύει τις “καλές” συμπεριφορές του παιδιού και θα τιμωρεί (με λογικό τρόπο) τις ‘’κακές ‘’ συμπεριφορές. Είναι πολύ σημαντικό ότι αν χρειαστεί κάποια τιμωρία , αυτή θα πρέπει να είναι άμεση ( εκείνη τη στιγμή του λάθους), με ξεκάθαρα λόγια . Αλλά ασφαλώς δεν θα πρέπει να είναι πολύ αυστηρή.

Το παιδί του 2013 είναι πια αυταρχικό, απαιτητικό, ζει για να “θέλει το κάθε τι”. Αντίθετα τα παιδιά της δεκαετίας του ’80 ήταν σύμφωνα με τους κοινωνιολόγους περισσότερο ελεύθερα και λιγότερο απαιτητικά. Ένας από τους λόγους είναι κοινωνικό-οικονομικός. Στις παλαιότερες οικογένειες με πολλά παιδιά ήταν πολύ δύσκολο να υπάρχουν παιδιά-αφέντες. Με την πάροδο των δεκαετιών, κοινωνικό-οικονομικοί λόγοι, ανάγκασαν τις οικογένειες να κάνουν 1ή 2 το πολύ παιδιά, με αποτέλεσμα να υπάρχει “ελεύθερος” χώρος για τέτοιου είδους συμπεριφορές από τα παιδιά. Επίσης, οι γονείς πριν 20-30 χρόνια είχαν περισσότερο ελεύθερο χρόνο που τον αφιέρωναν στα παιδιά τους, κάτι που σήμερα εκ των πραγμάτων δεν γίνεται, μια και το άγχος της επιβίωσης κάνει τους γονείς να εργάζονται πολύ, να έχουν ελάχιστο χρόνο διαθέσιμο, δημιουργώντας τους τύψεις, που για να τις εξαφανίσουν, “φορτώνουν” τα παιδιά τους με δώρα και τον επακόλουθο αυταρχισμό…”

Από τα μικρά…προκύπτουν τα μεγάλα! Ιούνιος 2017

Thursday, June 1st, 2017

Μικρές ιστορίες από την σελίδα μου selftherapy στο facebook

τί δεν καταλαβαίνεις;
Πάρα πολλοί άνθρωποι απλά θέλουν να μιλήσουν, δεν έχουν πρόθεση να πάρουν αποφάσεις για τα προβλήματά τους. Ας γίνουμε μόνο καλοί ακροατές, εκτός κι αν έχουμε το σύνδρομο του σωτήρα, αν νιώθουμε ενοχικά το χρέος να βρούμε οπωσδήποτε λύσεις στους άλλους, να τις υποστηρίξουμε μέχρι τελικής πτώσης, γιατί, διαφορετικά, τί αδέλφια, τί φίλοι, τί συνεργάτες είμαστε αν δεν “ταυτιστούμε” με αυτούς που αγαπάμε; Ισως είναι ήδη στην εμπειρία μας ότι άθελά μας γίναμε πολύ δυσάρεστοι, ίσως και φορτικοί, ίσως… εμμονικοί γιατί αυτός που έχει το πρόβλημα ήθελε μόνο να μι-λήσει και όχι να το λύσει!

Κάθε εμπόδιο για καλό;
Η ” αν θέλεις κάτι πολύ, το σύμπαν θα συνωμοτήσει για να το έχεις”, το είπε ο Κοέλο και έχει κυκλοφορήσει σε άπειρες χιουμοριστικές παραλλαγές!
Τώρα είναι άλλο θέμα αν θέλουμε να χαστουκίσουμε όποιον εκλογικεύει επίμονα τα εμπόδια και την ατυχία αλλά κι εκείνον που ισχυρίζεται ότι φταίμε αν δεν έχουμε αυτό, εκείνον ή εκείνη που θα θέλαμε διότι δεν πιστέψαμε στις συμπαντικές συνομωσίες!

Εκδίκηση: δυο πιάτα που δεν τρώγονται κρύα
“Οταν καταστρώνεις σχέδια εκδίκησης, φρόντισε να ανοίξεις δυο τάφους αντί για έναν “( κινέζικη παροιμία).
Φαίνεται ότι βλέπουμε την αλήθεια μόνο αφού μας έχει προσπεράσει. Οταν τα γεγονότα συμβαίνουν έχουμε περιορισμένη ορατότητα, επειδή όσα έχουμε διδαχθεί στη διάρκεια του βίου μας τα ξεχνάμε κι έτσι επαναλαμβάνουμε τα λάθη μας συχνά επακριβώς. Αν π.χ κάποιος μας κάνει κακό, καταστρώνουμε ευθύς αμέσως ένα φανταστικό σχέδιο εκδίκησης, το οποίο βεβαίως έχουμε επαναλάβει στο μυαλό μας τουλάχιστον άλλες 614 προηγούμενες φορές, πιστεύοντας ότι αυτή τη φορά θα πάρουμε χαρά και ικανοποίηση, αυτή η φορά δεν είναι σαν τις άλλες. Κι όμως ετοιμάζουμε ακόμη μια πικρία…”
( Από την “Μωρία των Ανοήτων” Robert Trivers)

Εντάξει, μην τρελαθούμε κιόλας!
Οτι πάντα υπήρξαμε τίμιοι, ειλικρινείς και αδέκαστοι!
Ποτέ μα ποτέ δεν εξαπατήσαμε και φυσικά δεν πληγώσαμε ποτέ κανέναν, ούτε φέραμε κάποια κατάσταση στα άκρα. Εννοείται ότι ουδέποτε ξεσπάσαμε, δεν πέσαμε ούτε μια στιγμή λιγάκι χαμηλά, κανένα λάθος άξιο συζήτησης δεν χαρακτηρίζει τη ζωή μας! Οσο για την συγγνώμη, έχουμε μεγάλη καρδιά! Ολους τους συγχωρούμε και όλους τους ευλογούμε για τα εναντίον μας αδικήματα, λες έχουμε το manual της καλής συμπεριφοράς εκ γενετής και με όλα τα συνοδά ανταλλακτικά!
Και τέλος πάντων ποιοι είναι όλοι αυτοί οι άλλοι που κυκλοφορούν ανάμεσα σε μας, τους αθώους, τους απονήρευτους, τους αγαπησιάρηδες;
Ολοι κατά καιρούς έχουμε φερθεί και άσχημα. Ας μας ευχηθούμε να μην είναι επαναλαμβανόμενα ή τα μοναδικά χαρακτηριστικά μας. Αρκεί να παίρνουμε την ευθύνη και να προσπαθούμε για την διόρθωση.Οσο για το τίμημα; Ασφαλώς είναι πληρωμένο ακριβά.

Μήπως αυτοπαγιδεύεστε στη σχέση σας; Μάιος 2017

Sunday, April 30th, 2017

Τί σας λέει ότι πάντα φταίει ο/η σύντροφος για όλες τις διαφορές και ότι ίσως εσείς δεν φοράτε συναισθηματικές παρωπίδες; Είναι γνωστό ότι οι απαιτήσεις, η γενίκευση ( είσαι αδιάφορος/η …) οι υπερβολικές εκφράσεις ( είναι τρομερό, δεν αντέχω), η αοριστία ( δεν περνάω καλά), τα…διπλωματικά επεισόδια για κρυφούς λόγους και με ασήμαντες αφορμές είναι οι πιο συχνές ατίες για τις καθημερινές προστριβές.

Οι παραπάνω παρωπίδες παγιδεύουν τους συντρόφους και καταστρέφουν σχέσεις που θα μπορούσαν να είναι έως και πάρα πολύ καλές. Συχνά, μια ειλικρινής στάση απέναντι στον εαυτό μας και μια καλή πληροφόρηση, αποδεικνύεται αρκετή για να ανατρέψουμε το κακό κλίμα μιας σχέσης. Κυρίως όμως χρειάζεται να ενθαρρύνετε τον/την συντροφό σας, να του/της ζητήσετε την προσοχή του σε κάποιες συμπεριφορές ή αντιλήψεις ή για όσα θα θέλατε να έχετε από τη σχέση και όχι να του/της αρχίσετε το κατηγορητήριο.

Απαιτήσεις
Αν περιμένετε ο/η σύντροφός σας να ικανοποιεί κάθε επιθυμία σας, ίσως και ιδιοτροπία σας, μάλλον αναζητάτε ένα ρομπότ. Οι άνθρωποι διαφέρουμε μεταξύ μας σε πολλά και συμφωνούμε σε ακόμα περισσότερα, αρκεί να επικοινωνήσουμε τις διαφωνίες μας και να μην ξεχνάμε τα όσα καλά μοιραζόμαστε. Αν πάλι νομίζουμε ότι έχουμε πάντα δίκιο και ότι όλα πρέπει να γίνουν σύμφωνα με τα πλάνα μας, ίσως χρειαζόμαστε τη συμβουλευτική για να μας βγάλει από την σοβαρή πλάνη! Μπορεί αυτό να μας αναστατώνει αλλά κάποτε είναι η ώρα μας να συνέλθουμε και να πάψουμε νάμαστε μικρά, απαιτητικά παιδάκια

Γενίκευση
«Γιατί πάντα κάνεις τα ίδια και τα ίδια; Πάντα κάνεις το ίδιο λάθος»
Τώρα , μια τέτοια έκφραση, τιμωρητική, άδικη και ίσως γεμάτη αχαριστία, πόσο βοηθά μια σχέση ένας θεός ξέρει! Το κρυφό μήνυμα μιας τέτοιας έκφρασης λέει ότι είναι ο σύντροφος μας αφήνει ακάλυπτους και μάλιστα στα βασικά!” Ισως είναι καλύτερα να λέγεται το «αν δεν σε πειράζει θα ήθελα να κάνεις αυτό, με εκείνο ή τον άλλο τρόπο, μπορείς;» ( το «μπορείς με ειλικρίνεις, όχι με υπόκωφο στυλ προσταγής στον ηλίθιο/α σύντροφο που δεν καταλαβαίνει τίποτα! Ενα τέτοιο στυλ επικοινωνίας ανοίγει πόρτες διάπλατα για την επίλθση προβλημάτων.

Είσαι…ή δεν είσαι..
Το «είσαι», με τη συνοδία αρνητικών χαρακτηριστικών, είναι μομφή και απόρριψη της ταυτότητας κάποιου. « π.χ είσαι ανίκανος/η για οτιδήποτε”. Ομως, ο/η σύντροφος είναι και πολλά άλλα ωραία πράγματα αλλά την ώρα του θυμού η αδικία, η τιμωρία, η αχαριστία χτυπάει κόκκινα! Η «δεν είσαι αρκετά ρομαντικός/η. Οι άνθρωποι είμαστε πολύπλοκοι, σκεφτόμαστε πολύπλοκα και μερικές φορές μια άσχημη πράξει έχει και αθώα κίνητρα και πολύ καλές προθέσεις. Απλά, πολύ απλά, είναι λάθος για την συγκεκριμένη δραστηριότητα, πιθανά όχι για όλες! Αν για παράδειγμα θέλετε να μιλήσετε για το μειωμένο εισόδημα του/της συντρόφου σας μιλήστε ευθέως ότι η οικογένεια τόχει ανάγκη, τί θα μπορούσε να κάνει για να αυξήσει το εισόδημα, αποφεύγοντας τους χαρακτηρισμούς « τεμπέλης, βολεψάκιας, εκμεταλλευτής κλπ» γιατί αυτός ο σύντροφος ήταν που έβαψε όλο το σπίτι τέλεια ή συντηρεί τα ηλεκτρικά με τις ώρες, ή που έκανε οικονομία στα οικογενειακά έξοδα με διάφορους τρόπους, πώς λοιπόν είναι τεμπέλης, βολεψάκιας και αδιάφορος;

Υπερβολικές συναισθηματικές εκφράσεις
«Είναι τρομερό, τρομακτικό, φρικτό,χειρότερα δεν γινόταν κλπ. Μιλήστε με τον εαυτό σας με ειλικρίνεια και ψυχραιμία και δώστε ένα ορισμό του φρικτού, μάλλον το δικό σας πρόβλημα δεν θα εμπίπτει στις προδιαγραφές!

Η αοριστία
«Δεν το αντέχω αυτό που κάνεις»
Απροσδιόριστο αυτό το …»αυτό» φέρνει σε δύσκολη θέση τον/την σύντροφο που ή δεν έχει καταλάβει ποτέ τί είναι αυτό το περιβόητο «αυτό» ή το…»αυτό» αλλάζει κάθε φορά μορφή, περιεχόμενο και προαπαιτούμενη συμπεριφορά. Ενα όμως είναι σίγουρο: με τέτοιες εκφράσεις και τον εαυτό μας φέρνουμε σε κατάσταση αδυναμίας και τη σχέση σπρώχνουμε σε αδιέξοδο. Είναι προτιμότερο να πούμε για παράδειγμα «με δυσκολεύει πάρα πολύ να με προσβάλλεις ή να με επικρίν εις και μάλιστα μπροστά σε άλλους παρά να εκφραστούμε με την αοριστία της απελπισίας «δεν αντέχω»
.
Διπλωματικά επεισόδια;
Αν ο/η σύντροφος δεν μας δίνει την προσοχή που θα θέλαμε με την πρώτη αφορμή, ( και.. δεύτερη και… τρίτη) θα μεταφέρουμε την θλίψη και το άγχος μας σε άλλα πράγματα, συμφωνημένα « γιατί δεν πήγες για ψώνια, εγώ πάντα είμαι εντάξει στην οικογένεια, γιατί δεν κατέβασες τα σκουπίδια, γιατί έκανες κατάληψη στο μπάνιο» κλπ. Μπορούμε όμως να βρούμε κοινά σημεία για το πραγματικό ζήτημα της προσοχής, για το ζεστό βλέμμα που δεν εισπράττουμε ποτέ , για ένα χάδι που έρχεται με δυσκολία.

Η αρνητική υπερπαραγωγή δεν είναι ασυνήθιστη στα ζευγάρια, όπως και οι προσταγές « κάνε, μην κάνεις» αποτελούν όμως τον πυρήνα για μια μίζερη, χωρίς ικανοπποίηση κοινή ζωή. Με λιγότερες υπερβολές, ασάφειες και γενικεύσεις η σχέση αποκτά το στοιχείο της εμπιστοσύνης και της ασφάλειας αλλά κυρίως η ζωή μας μάλλον θα έχει λιγότερο άγχος και θλίψη.

Μια καθοδήγηση κακό δεν κάνει! Απρίλιος 2017

Friday, March 31st, 2017

Υπάρχουν κάποιοι κανόνες που βοηθούν την πλεύση μας στη ζωή; Μάλλον ναι, αν και οι εξαιρέσεις είναι πολλές και ενδιαφέρουσες, αφορούν όσους είναι δημιουργικοί, πεισματάρηδες, επίμονοι και όχι φυσικά για όλα τα θέματα της ζωής. Ας δούμε όμως τί προτείνει να ακολουθήσουμε ο Χοσέ Μπουκάϊ:

Πρώτη αλήθεια, η σχέση μας με την πραγματικότητα
Αυτό που είναι, είναι
Η πραγματικότητα δεν είναι όπως με συμφέρει εμένα να είναι.
Δεν είναι όπως θα έπρεπε να είναι.
Δεν είναι όπως μου είπαν ότι θα είναι.
Δεν είναι όπως ήταν.
Η πραγματικότητα γύρω μου είναι όπως είναι.
Η αλλαγή μπορεί να έρθει μόνο όταν έχουμε συναίσθηση της παρούσας κατάστασης.
Εγώ είμαι αυτός που είμαι.
Δεν είμαι αυτός που θα ήθελα να είμαι.
Δεν είμαι αυτός που θα έπρεπε να είμαι.
Δεν είμαι αυτός που η μαμά μου θα ήθελε να είμαι.
Δεν είμαι καν αυτός που ήμουν.
Είμαι αυτός που είμαι.
Όλες οι νευρώσεις ξεκινούν από τη στιγμή που προσπαθούμε να είμαστε αυτό που δεν είμαστε.
Εσύ είσαι όπως είσαι.
Εσύ δεν είσαι όπως χρειάζομαι να είσαι.
Εσύ δεν είσαι όπως ήσουν.
Εσύ δεν είσαι όπως συμφέρει εμένα να είσαι.
Εσύ δεν είσαι όπως θέλω εγώ να είσαι.
Εσύ είσαι όπως είσαι.
Ο ορισμός μιας ώριμης και αληθινής σχέσης είναι η ανιδιοτελή προσπάθεια να δημιουργείς χώρο στον άλλον, ώστε να μπορεί να είναι όπως είναι.

Δεύτερη αλήθεια Τα πάντα έχουν αντίτιμο αλλά και συνέπειες
Τίποτα καλό δεν είναι δωρεάν.
Αν επιθυμώ κάτι που είναι καλό για ‘μένα, θα όφειλα να ξέρω ότι θα πληρώσω κάποιο αντίτιμο γι’ αυτό.
Οπωσδήποτε αυτή η πληρωμή δεν είναι πάντα χρηματική (αν χρειάζονταν μόνο τα χρήματα, θα ήταν τόσο εύκολο!). Το αντίτιμο είναι κάποιες φορές υψηλό κι άλλες φορές πολύ χαμηλό, αλλά πάντα υπάρχει. Γιατί τίποτα καλό δεν είναι δωρεάν.
Αν οι γύρω μου μου προσφέρουν κάτι, αν μου συμβαίνει κάτι καλό, αν ζω καταστάσεις ευχάριστες και απολαυστικές, είναι επειδή τις έχω κερδίσει. Τις έχω πληρώσει, τις αξίζω.
Μόνο για να προετοιμάσω τους απαισίοδοξους και για να αποθαρρύνω τους καιροσκόπους, θέλω να ξεκαθαρίσω ότι η πληρωμή γίνεται πάντα προκαταβολικά: το καλό που ζω το έχω ήδη πληρώσει. Πληρωμή με δόσεις, δε γίνεται.

Τρίτη αλήθεια Ας ξεκαθαρίσουμε τιί δεν θέλουμε να κάνουμε, ποιοί δεν θέλουμε να είμαστε
Είναι αλήθεια ότι κανείς δε μπορεί να κάνει πάντα αυτό που θέλει, αλλά ο καθένας μπορεί να ΜΗΝ κάνει ΠΟΤΕ αυτό που ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ.
Ποτέ να μην κάνω αυτό που δεν θέλω.
Αν είμαι ενήλικος, κανείς δε μπορεί να με αναγκάσει να κάνω κάτι που δεν θέλω. Αρκεί να καταφέρω να απαλλαγώ απ’ την ανάγκη μου να βλέπω κάποιους να με επικροτούν, να με χειροκροτούν, να με αγαπούν.
Το να μάθει κανείς να ζεί σύμφωνα με αυτή την αλήθεια, δεν είναι εύκολο πράγμα. Και κυρίως, δεν είναι δωρεάν.
(Τίποτα καλό δεν είναι δωρεάν κι αυτό είναι κάτι καλό).
Το κόστος είναι ότι όταν κάποιος τολμάει να πει ”όχι” αρχίζει να ανακαλύπτει κάποιες άγνωστες πλευρές των φίλων του: το σβέρκο, την πλάτη και όλα τα σημεία που γίνοντα ορατά μόνο όταν ο άλλος φεύγει.

Τί δουλειά κάνετε;;; Μάρτιος 2017

Tuesday, February 28th, 2017

Η εργασιακή απασχόληση ήταν πάντα μέρος της κοινωνικής ταυτότητας, απαντά στο ερώτημα «ποιος είμαι;» και ειδικά αν το επάγγελμα διαθέτει και ένα κομμάτι επιρροής ή εξουσίας στην κοινωνική ζωή: γιατρός, δικηγόρος, δικαστής, δάσκαλος, αστυνομικός, πολιτικός κλπ. Το γεγονός ότι το επάγγελμα ήταν και ακόμη είναι μέρος της κοινωνικής ταυτότητας δεν σημαίνει ότι είναι αμόλυντο από στερεότυπα και προκαταλήψεις του τύπου « είσαι αυτό που κάνεις». Αντίθετα, πάνω σ΄αυτή την περιοριστική αντίληψη, ότι είμαστε μόνο το επάγγελμά μας, κτίστηκαν παροιμίες, ιστορίες και αποφθέγματα σπουδαίων ανθρώπων.

Η παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς
Φράση που αποδίδεται στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, όταν επέπληξε ένα από τα παλληκάρια του -στην καθημερινή του ζωή παπάς-επειδή καθυστέρησε να πάει στη καθορισμένη σύναξη εξαιτίας αυτής της απασχόλησης.
«Δυο καρπούζια στην ίδια μασχάλη δεν χωρούν, όποιος κυνηγά πολλούς λαγούς δεν πιάνει κανένα, πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης» μπορεί να είναι αποφθέγματα που ισχύουν στην κυριολεξία αλλά δεν μπορούμε να πούμε ότι ισχύουν και στην μεταφορική τους εννοια.

Multijobs
Η αλήθεια είναι ότι όλες οι επιστημονικές έρευνες διαπιστώνουν , με στατιστική σημαντικότητα, την αδυναμία της συγκέντρωσης σε δυο ή περισσότερους στόχους ταυτόχρονα. Πάντα υπάρχει όμως ένα ποσοστό ανθρώπων που βγαίνουν εκτός στατιστικής, πολυτάλαντοι, ακούραστοι που μπορούν άνετα να ακολουθήσουν μαζί αλλά και διαδοχικά διαφορετικούς επαγγελματικούς προσανατολισμούς. Και τα πάνε καλά με όλους! Και είναι επίσης αλήθεια ότι αντιμετωπίζονται με σκεπτικισμό και επιφύλαξη, επειδή το στερεοτυπικό «κουτάκι» «ποιός είσαι» έχει μία μόνο θέση εργασίας, οι υπόλοιπες κρίνονται..επαγγελματικά απροσδιόριστες! Για παράδειγμα ο Γκουρτζίεφ: ποιος ήταν τελικά αυτό ο μεγάλος φιλόσοφος ; Χορογράφος, μάγειρας, μουσικός, συγγραφέας; Εμπορος χαλιών; Οι απόψεις γύρω από την βιογραφία του κατέληξαν αντιφατικές: ήταν τελικά τόσο μεγάλος ή ασήμαντος, αινιγματικός ή ξεκάθαρος ή απλά πλήρωσε την πολυπραγμοσύνη του;

Λάθε βιώσας
Κατά καιρούς αρκετοί άνθρωποι αναγκάστηκαν να κρύβουν τις πολλαπλές τους ιδιότητες « είμαι εκεί και εκεί και αλλού» , προσπαθώντας να αποφύγουν τον σχολιασμό τους. Λάθε βιώσας, ( ζήσε στην αφάνεια) είναι η Επικούρεια επιφύλαξη, προτείνει να προφυλαχθούμε, να μη λέμε πολλά ως προς τις ικανότητές μας, σε μια κοινωνία όπου η ατομική επιλογή ή οι ικανότητες συχνά στραγγαλίζονται.
Γιατί άραγε μας αγχώνει το να μπορεί να κάνει όλα αυτά, κάποια για επιβίωση και άλλα γιατί πιθανά ήταν προικισμένος; Πόσο αινγιματικός μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που ασχολείται ή ασχολήθηκε με πολλά; Ναι μπορεί να είναι σκέτος πονοκέφαλος, πώς να τον χαρακτηρίσεις από το τί δουλειά κάνει. Γιατί όμως χρειάζεται η κοινωνία να είναι κάποιος μονοδιάστατος και αφοσιωμένος σε ένα είδος δουλειάς; Γιατί πιστεύει ότι δεν έχει την ικανότητα να εμβαθύνει σε όλες τις εργασίες που ασκεί και ότι ο καθένας μας μπορεί να αναλάβει ένα μόνο επαγγελματικό ρόλο;

Slashing και slashers
Αν παλιά κάποιοι είχαν πολλαπλές απασχολήσεις από επιλογή, σήμερα γίνεται από ανάγκη και χειροκροτείται θριαμβευτικά. Νέες ανάγκες, νέες Versions προσαρμογής αλλά…και νέα βέβαια στερεότυπα.
Τί μπορούμε να πούμε σήμερα, κάτω από την παγκόσμια οικονομική κρίση, έξω από το ότι τα επαγγελματικά στερεότυπα καταρρέουν κάθε μέρα και στη θέση τους εμφανίζονται νέα στερεότυπα: οι «ευέλικτες» εργασιακές απασχολήσεις, όταν οι νέοι αναγκάζονται να κάνουν όχι δυο αλλά τρεις και τέσσερις εργασίες για να επιβιώσουν; Για το λόγο αυτό προτιμούν τους πολλαπλούς εργασιακούς ρόλους, δέχονται την ημιαπασχόληση σε πολλές εργασίες γιατί τους εξασφαλίζει λιγότερο κίνδυνο και μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα: αν χαθεί μια εργασία υπάρχουν οι υπόλοιπες αλλά και το σύνολο των μηνιαίων εσόδων είναι μεγαλύτερο.
Σήμερα οι νέοι, έχοντας συγκεντρώσει απίστευτα πολλά τυπικά προσόντα μπορούν να ασκήσουν άνετα πολλές και διαφορετικές εργασίες κι αυτό από μια σκοπιά είναι καλό. Το κακό είναι ότι ακόμα και αυτή η πολυαπασχόληση μπορεί να ανατραπεί και να μηδενιστεί ανά πάσα στιγμή και η εργασιακή περιπέτεια να καταλήξει εφιάλτης.

Το νόημα της πολλαπλής εργασίας
Η πολυαπασχόληση βρίσκεται σε άνοδο και φυσικά ξεπερνά τα πατροπαράδοτα εβδομαδιαία ωράρια. Οι 40 ώρες, χωρίς τις… απλήρωτες υπερωρίες, είναι παρελθόν, ας ελπίσουμε όχι μέλλον. Μετά από ένα τυπικό ωράριο οι sloshers απασχολούνται για κάποιες λίγες ώρες σε ένα εστιατόριο, τις αργίες σε παιδότοπους και ό,τι απομένει σε ελεύθερο χρόνο προετοιμάζουν την στήριξη μιας ιδιωτικής επιχείρισης .Ετσι, αν χάσουν μια δουλειά, εξακολουθούν να έχουν τις υπόλοιπες 4 από τις 5…
Οσες αντιρρήσεις και να ακουστούν πάνω σ΄αυτό, πολλοί είναι ακόμα πολύ δύσπιστοι . Συνήθως οι αντιρρήσεις προέρχονται από άνθρώπους που δεν έχουν δοκιμάσει την απόλυση και την παντελή απώλεια εισοδήματος. Τώρα κατά πόσο αυτό το νέο κύμα θα ανοίξει την όρεξη στην παγκόσμια εργοδοσία για περισσότερη εκμετάλλευση, ο καιρός θα το δείξει!

Ευχές Πρωτοχρονιάς 2017

Friday, December 30th, 2016

Το κατάλληλο πρόσωπο την κατάλληλη ώρα;

Κάθε φορά που η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τον έρωτα και την αγάπη, κάθε φορά που η ερώτηση στον εαυτό μας ή στους άλλους γύρω μας είναι «τί μπορώ να κάνω για να με ερωτευθεί ένα συγκεκριμένο πρόσωπο;» Η απάντηση είναι σταθερά…τίποτα!
Αν ένα πρόσωπο δεν είναι προορισμένο για μας τίποτα δεν θα το φέρει πιο κοντά μας. Εδώ όμως υπάρχει και ένα υπέροχο όμως: τίποτα δεν θα σταματήσει το πρόσωπο που είναι κατάλληλο για μας να μας δείξει έμπρακτα την αγάπη του και να μας διεκδικήσει! Τίποτα δεν θα το σταματήσει, ούτε οικονομικές, ούτε οικογενειακές ή άλλες περίπλοκες δυσκολίες.

Μετά το..»τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε» ίσως να υπάρχει και κάτι που μπορούμε:
είμαστε έτοιμοι να αναγνωρίσουμε το σωστό πρόσωπο, τη σωστή στιγμή; Ξέρουμε να παίρνουμε ή δεν μας αναγνωρίζουμε αυτό το δικαίωμα; Συχνά ξοδεύουμε όλο μας τον χρόνο στην αναζήτηση ενός υποψήφιου προσώπου αγάπης και όταν έλθει η στιγμή ή το προσπερνάμε ή δεν το αναγνωρίζουμε.
Μήπως να αφιερώσουμε την επόμενη χρονιά να δούμε τί ακριβώς θέλουμε, πού θα κάνουμε εκπτώσεις και πού όχι;
Η χρονιά που πέρασε μπορεί να χαρακτηρίστηκε από ένα ερωτικό παραμύθι που έληξε με άδοξο τρόπο ή από μια σχέση που είχε υποσχεθεί πολλά ( στην φαντασία μας) και αποδείχθηκε ένα ακόμα τίποτα. Ναι, οι μεγάλες αγάπες δεν διαρκούν για πάντα, φυλλορροούν όπως τα φθινοπωριάτικα φύλλα αλλά περιμένουν μια άλλη εποχή για να ζωντανέψουν ξανά, με άλλους όμως πρωταγωνιστές. Ομως οι μεγάλες τους στιγμές , όπως τις ζήσαμε εμείς, ναι, διαρκούν για πάντα , παράγουν νέα παραμύθια, νέες προσδοκίες αλλά αρκετά πιο ρεαλιστικές.
Αλλωστε, κάθε χρόνος που περνά δεν τελειώνει μεε ευδαιμονία και μερικές φορές χρειαζόμαστε ένα δύσκολο διάστημα για μια προσωπική μεταμόρφωση, για μια μετάβαση από τη μια έκδοση του εαυτού μας σε ένα άλλο. Η αληθινή μεταμόρφωση δεν είναι ποτέ εύκολη, ούτε τακτοποιημένη ούτε όμορφη!

Το 2016 φεύγει και μεγαλώσαμε ακόμα ένα χρόνο, άσχετα αν είμαστε 18 ή πααραπάνω όμως το πιο αισιόδοξο είναι πως όταν κάτι τελειώνει ασφαλώς κάτι καινούριο αρχίζει είτε είμαστε μικροί είτε μεγάλοι!
Καλή χρονιά!!

Η αναζήτηση της Ευτυχίας: Δεκέμβριος 2016

Wednesday, November 30th, 2016

Είναι η ευτυχία η συνεχής επιδίωξη του ευ ζην ή η διαφορετική οπτική της δυστυχίας; Μήπως χρειάζεται να μάθουμε να μην ζούμε μέσα στον τρόμο;

Όσο ευχάριστη κι αν ήταν η μέρα μας, θα φτάσει ένα ακόμα δειλινό. Ο ήλιος πάντα δύει και η ζεστασιά του φεύγει. Καθώς η μέρα διαδέχεται τη νύχτα, έτσι και η νύχτα διαδέχεται τη μέρα, είτε μας αρέσει είτε όχι: μαθαίνουμε να ζούμε και με τα δυο, μαθαίνουμε να μη λαχταράμε τη συνεχόμενη ηλιοφάνεια ή να αποφεύγουμε το σκοτάδι.

“…Τι συμβαίνει λοιπόν με τη δυστυχία; Πρέπει να την υπομένουμε; Πρέπει να την ανεχόμαστε και να έχουμε στόχο να την ξεπεράσουμε; Πρέπει να την αποφεύγουμε σα συμφορά, ή μήπως να την πολεμάμε σαν εχθρό;
Η απάντηση είναι απλή και αδιαμφισβήτητη: δεν μπορούμε να αποφύγουμε τη δυστυχία, με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο δεν μπορούμε να αποφύγουμε το αντίθετό της.

Αυτό που μπορούμε, ωστόσο, να κάνουμε, είναι να έχουμε μία δεκτική συμπεριφορά απέναντι στα αρνητικά και να μάθουμε να εκτιμάμε τα πλεονεκτήματα που μας προσφέρει κάθε φάση της ζωής μας. Αυτό δε γίνεται μόνο με το να ενισχύουμε τα βράδια μας με λάμπες, με ζεστές κουβέρτες και με ασφαλή καταφύγια, αλλά και με το να αντιμετωπίζουμε την εξασθένιση του φωτός με ηρεμία και να μαθαίνουμε να εκτιμάμε το φως των αστεριών.

Το να μη χρειάζεται να ζούμε μέσα στον τρόμο είναι ένας από τους βασικούς στόχους του να μάθουμε να ζούμε μία καλή ζωή.

Αυτό θα μπορούσε να διατυπωθεί, όπως το έχω εκφράσει και πριν, ως η καλλιέργεια της αγάπης στον τρόπο με τον οποίο υπάρχει κανείς μέσα στον κόσμοεφόσον η αγάπη ορίζεται ως μία σοβαρή και μελετημένη δέσμευση. Θα μπορούσαμε να έχουμε χειρότερους στόχους από την αφοσίωση στην εύρεση της ομορφιάς και της αλήθειας σε όλες μας τις εμπειρίες – στη μέρα ή στη νύχτα, στο φως ή στο σκοτάδι. Και, σ’ αυτό, χρειαζόμαστε μία δόση ρεαλισμού και ταπεινοφροσύνης.

Δεν υπάρχει λόγος να αναζητάμε τον ήλιο όταν λάμπουν τ’ αστέρια. Δεν υπάρχει λόγος να θέλουμε τον ήλιο, τ’ αστέρια ή το φεγγάρι όταν τα σύννεφα καλύπτουν τον ουρανό. Δεν υπάρχει λόγος να θρηνούμε τους γαλάζιους ουρανούς που χάνονται όταν έρχεται η βροχή. Η βροχή είναι καλή, ζωτική και απαραίτητη. Ενυδατώνει και γονιμοποιεί ξανά τα ποτάμια της ζωής. Η νύχτα μάς δίνει την ευκαιρία να νιώσουμε ασφαλείς και να κρυφτούμε, είναι ο χρόνος του ανεφοδιασμού και της ξεκούρασης. Δεν είναι απαραίτητες μόνο οι εποχές, αλλά και οι κύκλοι της νύχτας και της μέρας, και οι μεταβολές του κλίματος και του καιρού.

Πρέπει να μάθουμε να εκτιμάμε αυτά τα πράγματα και να τα αξιοποιούμε στο έπακρο. Πρέπει κάποιες φορές να μάθουμε να βρίσκουμε το δικό μας δρόμο στο φως του φεγγαριού, αλλά και να προστατευόμαστε από τον πολύ ήλιο. Και, αφού έχουμε δουλέψει και καταπιαστεί με τόσα πολλά πράγματα κάθε μέρα, να αφήσουμε τον εαυτό μας να κοιμηθεί και να μην αξιώνουμε συνεχή ερεθίσματα, για να μη γινόμαστε μεμψίμοιροι. Και, αφού έχουμε γευματίσει, να μην απαιτούμε και άλλα γλυκά και καλούδια, για να μη φάμε υπερβολικά και καταλήξουμε νωθροί και άχρηστοι.

Το ταξίδι της ζωής μάς οδηγεί σε διάφορους, συχνά δύσβατους δρόμους, και πρέπει να ανακαλύψουμε τους καλύτερους τρόπους για να απολαύσουμε την πανοραμική τους θέα, γιατί υπάρχουν πολλά περισσότερα να δούμε απ’ όσα επιτρέπουμε συνήθως στον εαυτό μας. Συχνά, είναι σε στιγμές μεγάλου πόνου και πίεσης που μας αποκαλύπτεται αυτή η άγνωστη ομορφιά….”

Emmy van Deurzen, «Η ψυχοθεραπεία και η αναζήτηση της ευτυχίας», Εκδ. Κοντύλι (απόσπασμα)