Αρχείο της κατηγορίας ‘Το θέμα του μήνα’

Τί δουλειά κάνετε;;; Μάρτιος 2017

Tuesday, February 28th, 2017

Η εργασιακή απασχόληση ήταν πάντα μέρος της κοινωνικής ταυτότητας, απαντά στο ερώτημα «ποιος είμαι;» και ειδικά αν το επάγγελμα διαθέτει και ένα κομμάτι επιρροής ή εξουσίας στην κοινωνική ζωή: γιατρός, δικηγόρος, δικαστής, δάσκαλος, αστυνομικός, πολιτικός κλπ. Το γεγονός ότι το επάγγελμα ήταν και ακόμη είναι μέρος της κοινωνικής ταυτότητας δεν σημαίνει ότι είναι αμόλυντο από στερεότυπα και προκαταλήψεις του τύπου « είσαι αυτό που κάνεις». Αντίθετα, πάνω σ΄αυτή την περιοριστική αντίληψη, ότι είμαστε μόνο το επάγγελμά μας, κτίστηκαν παροιμίες, ιστορίες και αποφθέγματα σπουδαίων ανθρώπων.

Η παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς
Φράση που αποδίδεται στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, όταν επέπληξε ένα από τα παλληκάρια του -στην καθημερινή του ζωή παπάς-επειδή καθυστέρησε να πάει στη καθορισμένη σύναξη εξαιτίας αυτής της απασχόλησης.
«Δυο καρπούζια στην ίδια μασχάλη δεν χωρούν, όποιος κυνηγά πολλούς λαγούς δεν πιάνει κανένα, πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης» μπορεί να είναι αποφθέγματα που ισχύουν στην κυριολεξία αλλά δεν μπορούμε να πούμε ότι ισχύουν και στην μεταφορική τους εννοια.

Multijobs
Η αλήθεια είναι ότι όλες οι επιστημονικές έρευνες διαπιστώνουν , με στατιστική σημαντικότητα, την αδυναμία της συγκέντρωσης σε δυο ή περισσότερους στόχους ταυτόχρονα. Πάντα υπάρχει όμως ένα ποσοστό ανθρώπων που βγαίνουν εκτός στατιστικής, πολυτάλαντοι, ακούραστοι που μπορούν άνετα να ακολουθήσουν μαζί αλλά και διαδοχικά διαφορετικούς επαγγελματικούς προσανατολισμούς. Και τα πάνε καλά με όλους! Και είναι επίσης αλήθεια ότι αντιμετωπίζονται με σκεπτικισμό και επιφύλαξη, επειδή το στερεοτυπικό «κουτάκι» «ποιός είσαι» έχει μία μόνο θέση εργασίας, οι υπόλοιπες κρίνονται..επαγγελματικά απροσδιόριστες! Για παράδειγμα ο Γκουρτζίεφ: ποιος ήταν τελικά αυτό ο μεγάλος φιλόσοφος ; Χορογράφος, μάγειρας, μουσικός, συγγραφέας; Εμπορος χαλιών; Οι απόψεις γύρω από την βιογραφία του κατέληξαν αντιφατικές: ήταν τελικά τόσο μεγάλος ή ασήμαντος, αινιγματικός ή ξεκάθαρος ή απλά πλήρωσε την πολυπραγμοσύνη του;

Λάθε βιώσας
Κατά καιρούς αρκετοί άνθρωποι αναγκάστηκαν να κρύβουν τις πολλαπλές τους ιδιότητες « είμαι εκεί και εκεί και αλλού» , προσπαθώντας να αποφύγουν τον σχολιασμό τους. Λάθε βιώσας, ( ζήσε στην αφάνεια) είναι η Επικούρεια επιφύλαξη, προτείνει να προφυλαχθούμε, να μη λέμε πολλά ως προς τις ικανότητές μας, σε μια κοινωνία όπου η ατομική επιλογή ή οι ικανότητες συχνά στραγγαλίζονται.
Γιατί άραγε μας αγχώνει το να μπορεί να κάνει όλα αυτά, κάποια για επιβίωση και άλλα γιατί πιθανά ήταν προικισμένος; Πόσο αινγιματικός μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που ασχολείται ή ασχολήθηκε με πολλά; Ναι μπορεί να είναι σκέτος πονοκέφαλος, πώς να τον χαρακτηρίσεις από το τί δουλειά κάνει. Γιατί όμως χρειάζεται η κοινωνία να είναι κάποιος μονοδιάστατος και αφοσιωμένος σε ένα είδος δουλειάς; Γιατί πιστεύει ότι δεν έχει την ικανότητα να εμβαθύνει σε όλες τις εργασίες που ασκεί και ότι ο καθένας μας μπορεί να αναλάβει ένα μόνο επαγγελματικό ρόλο;

Slashing και slashers
Αν παλιά κάποιοι είχαν πολλαπλές απασχολήσεις από επιλογή, σήμερα γίνεται από ανάγκη και χειροκροτείται θριαμβευτικά. Νέες ανάγκες, νέες Versions προσαρμογής αλλά…και νέα βέβαια στερεότυπα.
Τί μπορούμε να πούμε σήμερα, κάτω από την παγκόσμια οικονομική κρίση, έξω από το ότι τα επαγγελματικά στερεότυπα καταρρέουν κάθε μέρα και στη θέση τους εμφανίζονται νέα στερεότυπα: οι «ευέλικτες» εργασιακές απασχολήσεις, όταν οι νέοι αναγκάζονται να κάνουν όχι δυο αλλά τρεις και τέσσερις εργασίες για να επιβιώσουν; Για το λόγο αυτό προτιμούν τους πολλαπλούς εργασιακούς ρόλους, δέχονται την ημιαπασχόληση σε πολλές εργασίες γιατί τους εξασφαλίζει λιγότερο κίνδυνο και μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα: αν χαθεί μια εργασία υπάρχουν οι υπόλοιπες αλλά και το σύνολο των μηνιαίων εσόδων είναι μεγαλύτερο.
Σήμερα οι νέοι, έχοντας συγκεντρώσει απίστευτα πολλά τυπικά προσόντα μπορούν να ασκήσουν άνετα πολλές και διαφορετικές εργασίες κι αυτό από μια σκοπιά είναι καλό. Το κακό είναι ότι ακόμα και αυτή η πολυαπασχόληση μπορεί να ανατραπεί και να μηδενιστεί ανά πάσα στιγμή και η εργασιακή περιπέτεια να καταλήξει εφιάλτης.

Το νόημα της πολλαπλής εργασίας
Η πολυαπασχόληση βρίσκεται σε άνοδο και φυσικά ξεπερνά τα πατροπαράδοτα εβδομαδιαία ωράρια. Οι 40 ώρες, χωρίς τις… απλήρωτες υπερωρίες, είναι παρελθόν, ας ελπίσουμε όχι μέλλον. Μετά από ένα τυπικό ωράριο οι sloshers απασχολούνται για κάποιες λίγες ώρες σε ένα εστιατόριο, τις αργίες σε παιδότοπους και ό,τι απομένει σε ελεύθερο χρόνο προετοιμάζουν την στήριξη μιας ιδιωτικής επιχείρισης .Ετσι, αν χάσουν μια δουλειά, εξακολουθούν να έχουν τις υπόλοιπες 4 από τις 5…
Οσες αντιρρήσεις και να ακουστούν πάνω σ΄αυτό, πολλοί είναι ακόμα πολύ δύσπιστοι . Συνήθως οι αντιρρήσεις προέρχονται από άνθρώπους που δεν έχουν δοκιμάσει την απόλυση και την παντελή απώλεια εισοδήματος. Τώρα κατά πόσο αυτό το νέο κύμα θα ανοίξει την όρεξη στην παγκόσμια εργοδοσία για περισσότερη εκμετάλλευση, ο καιρός θα το δείξει!

Ευχές Πρωτοχρονιάς 2017

Friday, December 30th, 2016

Το κατάλληλο πρόσωπο την κατάλληλη ώρα;

Κάθε φορά που η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τον έρωτα και την αγάπη, κάθε φορά που η ερώτηση στον εαυτό μας ή στους άλλους γύρω μας είναι «τί μπορώ να κάνω για να με ερωτευθεί ένα συγκεκριμένο πρόσωπο;» Η απάντηση είναι σταθερά…τίποτα!
Αν ένα πρόσωπο δεν είναι προορισμένο για μας τίποτα δεν θα το φέρει πιο κοντά μας. Εδώ όμως υπάρχει και ένα υπέροχο όμως: τίποτα δεν θα σταματήσει το πρόσωπο που είναι κατάλληλο για μας να μας δείξει έμπρακτα την αγάπη του και να μας διεκδικήσει! Τίποτα δεν θα το σταματήσει, ούτε οικονομικές, ούτε οικογενειακές ή άλλες περίπλοκες δυσκολίες.

Μετά το..»τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε» ίσως να υπάρχει και κάτι που μπορούμε:
είμαστε έτοιμοι να αναγνωρίσουμε το σωστό πρόσωπο, τη σωστή στιγμή; Ξέρουμε να παίρνουμε ή δεν μας αναγνωρίζουμε αυτό το δικαίωμα; Συχνά ξοδεύουμε όλο μας τον χρόνο στην αναζήτηση ενός υποψήφιου προσώπου αγάπης και όταν έλθει η στιγμή ή το προσπερνάμε ή δεν το αναγνωρίζουμε.
Μήπως να αφιερώσουμε την επόμενη χρονιά να δούμε τί ακριβώς θέλουμε, πού θα κάνουμε εκπτώσεις και πού όχι;
Η χρονιά που πέρασε μπορεί να χαρακτηρίστηκε από ένα ερωτικό παραμύθι που έληξε με άδοξο τρόπο ή από μια σχέση που είχε υποσχεθεί πολλά ( στην φαντασία μας) και αποδείχθηκε ένα ακόμα τίποτα. Ναι, οι μεγάλες αγάπες δεν διαρκούν για πάντα, φυλλορροούν όπως τα φθινοπωριάτικα φύλλα αλλά περιμένουν μια άλλη εποχή για να ζωντανέψουν ξανά, με άλλους όμως πρωταγωνιστές. Ομως οι μεγάλες τους στιγμές , όπως τις ζήσαμε εμείς, ναι, διαρκούν για πάντα , παράγουν νέα παραμύθια, νέες προσδοκίες αλλά αρκετά πιο ρεαλιστικές.
Αλλωστε, κάθε χρόνος που περνά δεν τελειώνει μεε ευδαιμονία και μερικές φορές χρειαζόμαστε ένα δύσκολο διάστημα για μια προσωπική μεταμόρφωση, για μια μετάβαση από τη μια έκδοση του εαυτού μας σε ένα άλλο. Η αληθινή μεταμόρφωση δεν είναι ποτέ εύκολη, ούτε τακτοποιημένη ούτε όμορφη!

Το 2016 φεύγει και μεγαλώσαμε ακόμα ένα χρόνο, άσχετα αν είμαστε 18 ή πααραπάνω όμως το πιο αισιόδοξο είναι πως όταν κάτι τελειώνει ασφαλώς κάτι καινούριο αρχίζει είτε είμαστε μικροί είτε μεγάλοι!
Καλή χρονιά!!

Η αναζήτηση της Ευτυχίας: Δεκέμβριος 2016

Wednesday, November 30th, 2016

Είναι η ευτυχία η συνεχής επιδίωξη του ευ ζην ή η διαφορετική οπτική της δυστυχίας; Μήπως χρειάζεται να μάθουμε να μην ζούμε μέσα στον τρόμο;

Όσο ευχάριστη κι αν ήταν η μέρα μας, θα φτάσει ένα ακόμα δειλινό. Ο ήλιος πάντα δύει και η ζεστασιά του φεύγει. Καθώς η μέρα διαδέχεται τη νύχτα, έτσι και η νύχτα διαδέχεται τη μέρα, είτε μας αρέσει είτε όχι: μαθαίνουμε να ζούμε και με τα δυο, μαθαίνουμε να μη λαχταράμε τη συνεχόμενη ηλιοφάνεια ή να αποφεύγουμε το σκοτάδι.

“…Τι συμβαίνει λοιπόν με τη δυστυχία; Πρέπει να την υπομένουμε; Πρέπει να την ανεχόμαστε και να έχουμε στόχο να την ξεπεράσουμε; Πρέπει να την αποφεύγουμε σα συμφορά, ή μήπως να την πολεμάμε σαν εχθρό;
Η απάντηση είναι απλή και αδιαμφισβήτητη: δεν μπορούμε να αποφύγουμε τη δυστυχία, με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο δεν μπορούμε να αποφύγουμε το αντίθετό της.

Αυτό που μπορούμε, ωστόσο, να κάνουμε, είναι να έχουμε μία δεκτική συμπεριφορά απέναντι στα αρνητικά και να μάθουμε να εκτιμάμε τα πλεονεκτήματα που μας προσφέρει κάθε φάση της ζωής μας. Αυτό δε γίνεται μόνο με το να ενισχύουμε τα βράδια μας με λάμπες, με ζεστές κουβέρτες και με ασφαλή καταφύγια, αλλά και με το να αντιμετωπίζουμε την εξασθένιση του φωτός με ηρεμία και να μαθαίνουμε να εκτιμάμε το φως των αστεριών.

Το να μη χρειάζεται να ζούμε μέσα στον τρόμο είναι ένας από τους βασικούς στόχους του να μάθουμε να ζούμε μία καλή ζωή.

Αυτό θα μπορούσε να διατυπωθεί, όπως το έχω εκφράσει και πριν, ως η καλλιέργεια της αγάπης στον τρόπο με τον οποίο υπάρχει κανείς μέσα στον κόσμοεφόσον η αγάπη ορίζεται ως μία σοβαρή και μελετημένη δέσμευση. Θα μπορούσαμε να έχουμε χειρότερους στόχους από την αφοσίωση στην εύρεση της ομορφιάς και της αλήθειας σε όλες μας τις εμπειρίες – στη μέρα ή στη νύχτα, στο φως ή στο σκοτάδι. Και, σ’ αυτό, χρειαζόμαστε μία δόση ρεαλισμού και ταπεινοφροσύνης.

Δεν υπάρχει λόγος να αναζητάμε τον ήλιο όταν λάμπουν τ’ αστέρια. Δεν υπάρχει λόγος να θέλουμε τον ήλιο, τ’ αστέρια ή το φεγγάρι όταν τα σύννεφα καλύπτουν τον ουρανό. Δεν υπάρχει λόγος να θρηνούμε τους γαλάζιους ουρανούς που χάνονται όταν έρχεται η βροχή. Η βροχή είναι καλή, ζωτική και απαραίτητη. Ενυδατώνει και γονιμοποιεί ξανά τα ποτάμια της ζωής. Η νύχτα μάς δίνει την ευκαιρία να νιώσουμε ασφαλείς και να κρυφτούμε, είναι ο χρόνος του ανεφοδιασμού και της ξεκούρασης. Δεν είναι απαραίτητες μόνο οι εποχές, αλλά και οι κύκλοι της νύχτας και της μέρας, και οι μεταβολές του κλίματος και του καιρού.

Πρέπει να μάθουμε να εκτιμάμε αυτά τα πράγματα και να τα αξιοποιούμε στο έπακρο. Πρέπει κάποιες φορές να μάθουμε να βρίσκουμε το δικό μας δρόμο στο φως του φεγγαριού, αλλά και να προστατευόμαστε από τον πολύ ήλιο. Και, αφού έχουμε δουλέψει και καταπιαστεί με τόσα πολλά πράγματα κάθε μέρα, να αφήσουμε τον εαυτό μας να κοιμηθεί και να μην αξιώνουμε συνεχή ερεθίσματα, για να μη γινόμαστε μεμψίμοιροι. Και, αφού έχουμε γευματίσει, να μην απαιτούμε και άλλα γλυκά και καλούδια, για να μη φάμε υπερβολικά και καταλήξουμε νωθροί και άχρηστοι.

Το ταξίδι της ζωής μάς οδηγεί σε διάφορους, συχνά δύσβατους δρόμους, και πρέπει να ανακαλύψουμε τους καλύτερους τρόπους για να απολαύσουμε την πανοραμική τους θέα, γιατί υπάρχουν πολλά περισσότερα να δούμε απ’ όσα επιτρέπουμε συνήθως στον εαυτό μας. Συχνά, είναι σε στιγμές μεγάλου πόνου και πίεσης που μας αποκαλύπτεται αυτή η άγνωστη ομορφιά….”

Emmy van Deurzen, «Η ψυχοθεραπεία και η αναζήτηση της ευτυχίας», Εκδ. Κοντύλι (απόσπασμα)

Frenemy Η διφορούμενη φιλία Νοέμβριος 2016

Monday, October 31st, 2016

Frenemy στα αγγλικά σημαίνει o φίλεχθρος, ούτε φίλος ούτε εχθρός. Μεταμφιεσμένος με διπλή υπόσταση είναι ταυτόχρονα υποστηρικτικός και ανταγωνιστής, και όπου εντέλει η ζήλεια, ο φθόνος και τα πισώπλατα αδελφικά μαχαιρώματα υπερισχύουν της φιλίας. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για σχέσεις μεταξύ κρατών ή διαφόρων ομάδων και θεσμών.

Μέσα στο χρόνο όλοι και όλα αλλάζουν. Οι φίλοι μπορεί να αλλάξουν πορεία, απόψεις, επιλογές, είτε γιατί θέλουν να ενταχθούν σε ένα διαφορετικό, ίσως πιο καταξιωμένο, κατά την γνώμη τους, εργασιακό και κοινωνικό περιβάλλον ή γιατί δεν αποδέχονται τις δικές σας, αυστηρά προσωπικές κοινωνικές, εργασιακές ή διαπροσωπικές αλλαγές.
Αν και είναι δικαίωμά τους, η απομάκρυνση συχνά γίνεται με οδυνηρούς τρόπους:
α. δεν είναι ξεκάθαροι μαζί σας, δεν ενημερώνουν για τις αλλαγές που αποφάσισαν και δεν χάνονται ολωσδιόλου από τη ζωή σας, κρατούν διφορούμενη συμπεριφορά, μια κρύο μια ζεστό.
β. δεν θα μιλήσουν ευθέως ότι αποχωρούν και ότι εξαφανίζονται για δικούς τους λόγους. Αντίθετα, το πιο συνηθισμένο είναι να “κακιώνουν” αδικαιολόγητα μαζί σας, να φέρονται με ανεξήγητη αγένεια, να αγνοούν συστηματικά τις ανάγκες σας και να μιλούνμε θαυμασμό για τρίτα πρόσωπα που δεν είναι παρόντα και αποτελούν τον νέο τους κύκλο.
γ. επίσης, δεν επιδιώκουν συχνές συναντήσεις ή φροντίζουν τις αργίες και τις γιορτές να είναι εξαφανισμένοι με τις νέες επιλογές τους, αφήνοντας να εννοηθεί ότι κάπου φταίξατε και σεις για την απομάκρυνση.
δ.συχνά γίνονται τόσο προκλητικοί, σχεδόν ταπεινωτικοί, σας κάνουν να ντρέπεστε για τυχόν λάθη σας που αναρωτιέται κανείς αν θέλουν να χαλάσουν την φιλία ή να δοκιμάσουν τα όριά σας ανοχής και αντοχής και να σας οδηγήσουν να σπάσετε εσείς πρώτα τον δεσμό ώστε να μη φέρουν την ευθύνη.

Αν δεν θέλετε να απομακρυνθείτε
Αυτό μπορεί να συμβαίνει γιατί είναι παλιά σχέση, παιδική, φιλία ή είναι μέρος ενός ευρύτερου κοινωνικού περιβάλλοντος. Σε μια τέτοια περίπτωση:

1. αναπτύξτε στρατηγικές “επιβίωσης” της σχέσης και υποβιβάστε την σε…δευτεροκλασάτη! Δεν υπάρχει λόγος να της δίνετε προτεραιότητα.
2. κάντε μια σύντομη λίστα όλων όσων σας ενοχλούν για να συνειδητοποιήσετε με όση περισσότερη δυνατή ακρίβεια τί είναι αυτό που σας πειράζει. Η αυτογνωσία δεν βλάπτει ποτέ, αντίθετα φωτίζει τις κρυφές πτυχές των συναισθημάτων μας.
Μήπως για παράδειγμα ο φίλος σας ακυρώνει την τελευταία στιγμή τις συναντήσεις σας; Η μήπως σας αποκλείει συνεχώς από ευρύτερες κοινωνικές συγκεντρώσεις ενώ προτιμά μέρες γιοτής και χαλάρωσης να συναναστρέφεται άλλους;
Μήπως σας έχει κατατάξει σε πιο υποβαθμισμένη σχέση και δεν αισθάνεται άνετα να σας συναναστρέφεται ανοικτά;
Μήπως οι δικές σας αλλαγές τον ξεβολεύουν γιατί σας είχε συνηθίσει καλύτερα αλλιώς;

Αν θέλετε να απομακρυνθείτε
γιατί απλούστατα δεν σας αρέσει η υποβάθμιση μιας σχέσης και η διατήρησή της με μοναδικό κριτήριο την…αρχαιότητα:
τότε φροντίστε να συναντήσετε το φίλο σας. Πείτε του εν συντομία τους λόγους που αντιληφθήκατε κάποιες αρνητικές αλλαγές και ζητείστε του ξεκάθαρα και πολύ φιλικά αυτό που θέλετε κι αν και αυτός συμφωνεί μπορεί να αποκατασταθεί η σχέση. Ομως δεν πρέπει να είναι μια θυμωμένη συνάντηση γιατί η διαπραγμάτευση θα είναι σίγουρα σε βάρος σας και, αντί να διαχειριστείτε τη σύγκρουση, θα βρεθείτε σε μειονεκτική θέση.

Και τέλος, να μην ξεχνάμε ότι πενθούμε για τις σχέσεις που έπαψαν να μας καλύπτουν ή να είναι συναισθηματικά ασφαλείς, τις βάζουμε στην άκρη και αποκτούμε νέους φίλους .

Πώς να χειριστείτε τους παθητικοεπιθετικούς ανθρώπους: Οκτώβριος 2016

Thursday, September 29th, 2016

Η παθητικοεπιθετικότητα είναι μια μορφή κρυμμένου θυμού, από τις χειρότερες, που εκφράζεται ψύχραιμα , με τυπικά άψογες εκφράσεις και αρκετό…δήθεν.
Οι παθητικοεπιθετικοί:
Υπόσχονται πράγματα που ποτέ δεν κάνουν, ενώ συμπεριφέρονται σαν να μην τα υποσχέθηκαν ποτέ,
είναι ενθουσιαστικοί για όσα υπόσχονται, τα υποστηρίζουν με μεγάλο ζήλο, ενώ γνωρίζουν ότι δεν θα τα κάνουν,
συμφωνούν και είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν σε ό,τι τους ζητηθεί, στο σπίτι, στη δουλειά, στη φιλία αλλά η προθυμία τους μένει στα λόγια,
αποκρύπτουν γεγονότα που θα μπορούσαν να διαφωτίσουν με ποιον άνθρωπο έχετε να κάνετε,
περιγράφουν τον εαυτό τους ως δοτικό και συμπαραστατικό, λόγω των υποσχέσεων και όχι λόγω των πράξεών τους,
είναι αιφνιδιαστικοί, χάνονται και εξαφανίζονται με την ίδια άνεση, χωρίς εξηγήσεις.
Εχουν ελεγχόμενη εξωτερική συμπεριφορά ενώ τα εσωτερικά τους κίνητρα είναι ο θυμός και η πρόθεση εξαπάτησης, χειραγώγησης και ανευθυνότητας.
Αλλάζουν αιφνιδιαστικά το θέμα στη συζήτηση, χωρίς να εκφράζουν άμεσα την ενόχλησή τους.
Στη χειρότεροι μορφή τους, οι παθητικοεπιθετικοί, δείχνουν ότι η ασυνέπειά τους είναι αποτέλεσμα της συμπεριφοράς των άλλων: «το έκανα ή δεν το έκανα γιατί εσύ… ,εντάξει βρε παιδί μου, άνθρωπος είμαι κι εγώ το ξέχασα…»
Με αυτό τον τρόπο αποφεύγουν να δυσαρεστούν ή να απογοητεύυν το περιβάλλον τους, βγαίνουν πάντα λάδι, δικαιολογώντας συνεχώς την ασυνέπειά τους και βέβαια δεν δεσμεύονται ποτέ για να κάνουν πράξεις όσα λένε.

Οι παθητικοεπιθετικοί άνθρωποι είναι οι συμβατικοί/συντηρητικοί άνθρωποι, ένας τρόπος σκέψης και συμπεριφοράς πολύ συνηθισμένος. Οι άνθρωποι αυτοί μπορούν να μας φέρουν στα όρια της οργής, ενώ οι ίδιοι είναι ήρεμοι και χαμογελαστοί. Στην πιθανότητα να εκφράσουμε τον θυμός μας, παίζουν τους παρεξηγημένους, τους κατάπληκτους, τους αδικημένους. Η παθητικότητα είναι κομψή, αφανής και μάλιστα υποστηρίζεται ως δείγμα πολιτισμένου ανθρώπου!

Μερικά παραδείγματα:
Ο φίλος που συστηματικά έρχεται καθυστερημένος στα ραντεβού του, είτε πρόκειται για διασκέδαση ή μια κοινή δραστηριότητα.
Φίλος που εξαφανίζεται χωρίς γνωστοποίηση, χωρίς φανερή αιτία.
Ο σύζυγος που φέρνει ένα λίτρο παγωτό στο σπίτι, σκέτο πειρασμό για το πρόγραμμα διατροφής που κάνετε.
Ο συνάδελφος που υπόσχεται βοήθεια σε κοινό έργο και «ξεχνάει» να το κάνει.
Ο γνωστός που συνεχώς διαμαρτύρεται ότι «έχουμε χαθεί» και ποτέ δεν έχει χρόνο για μια συνάντηση.
Ο οποιοσδήποτε που έχει μια παράλογη εξήγηση για την ανάρμοστη συμπεριφορά του: «ναι δεν σου τηλεφώνησα να ακυρώσω το ραντεβού μας γιατί έτρεχα με τις υποχρεώσεις μου, το ξέχασα, ναι δεν σου το είπα γιατί δεν ήθελα να σε ενοχλήσω, ναι σου είπα ψέμματα για να σε προφυλάξω από τις συνέπειες, θα τα κανόνιζα όλα μόνος/η μου και μετά θα σου το έλεγα»
Αρκετά συχνά οι παθητικοεπιθετικοί ψάχνουν για «πατήματα» ή δημιουργούν.. διπλωματικά επεισόδια για να υποστηρίξουν τη συμπεριφορά τους ή χρησιμοποιούν άκυρες δικαιολογίες για να αιτιολογήσουν την αθέτηση των υποσχέσεων: π.χ μα δεν μου επιβεβαίωσες ότι αύριο είναι το ραντεβού μας, πού να το θυμάμαι, δεν ήξερα αν ακόμη θέλεις βοήθεια στο πρότζεκτ σου κλπ.
Και για να μη ξεχνάμε και τους σύγχρονους τρόπους επικοινωνίας: διαγραφές από την λίστα φίλων του φβ, ενώ προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι έγινε από λάθος. Τα ..κλικ διαγραφής δεν γίνονται εύκολα από λάθος κίνηση, ίσως από..λάθος πρόθεση!
sms που δεν λάβαμε ποτέ, ενώ κάποιος επιμένει ότι τα έστειλε, τηλεφωνικές συνομιλίες που διακόπηκαν σκόπιμα με τον ισχυρισμό ότι…τέλειωσε η μπαταρία ή έπεσε η γραμμή.
Και φυσικά…οι αναπάντητες κλήσεις, χωρίς επίσημο λόγο και αφορμή.

Η παθητικοεπιθετικότητα είναι μια επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά και εκτυλλίσσεται από τα όρια της ενόχλησης του αποδέκτη μέχρι την χειραγώγηση ή την τιμωρία του.
Οι παθητικοεπιθετικοί άνθρωποι είναι εξπέρ στην καλυμμένη εχθρότητα , στο σερβίρισμά της με μπόλικη ζάχαρη και τυπική ευγένεια. Κρατούν τον θυμό τους και τον εκφράζουν με έμμεσους τρόπους, κυρίως όταν το θέμα που τους ενόχλησε έχει ξεχαστεί. Η αλήθεια είναι ότι δείχνουν γοητευτικά αθώοι, υπερβολικά φιλικοί ή φροντιστικοί και… πάνω από όλα:
Ποτέ δεν παραδέχονται την κρυμμένη σκοπιμότητά τους ούτε αντιλαμβάνονται ότι δεν έχουν σχεδόν καθόλου ενσυναίσθηση για τους άλλους.

Ο ρόλος του κοινωνικού πλαισίου στην ανάπτυξη της παθητικοπειθετικότητας
Τα τελευταία χρόνια η εξελισσόμενη κοινωνία και επικοινωνία διαδραματίζεται με παθητικοεπιθετικούς τρόπους, γεγονός που επιδρά καταλυτικά στον τρόπο που επικοινωνούμε μεταξύ μας.
Οι πάροχοι υπηρεσιών: «ευχαριστούμε για την επικοινωνία, η κλήση σας καταγράφεται για την…δική σας ασφάλεια, σύντομα ο εκπρόσωπός μας θα επικοινωνήσεις μαζί σας» Και σχεδόν πάντα είναι αναρμόδιος, διφορούμενος, αερολογεί εντελώς πλην όμως ευγενικός και ψύχραιμος, με αποτέλεσμα να μη παρέχει καμιά υπεύθυνη δέσμευση για τη λύση του προβλήματος.
Οι τηλεφωνικές εταιρείες και άλλες διαφημιστικές που καλούν άγριες ώρες με το χαμόγελο στη φωνή «σας πήραμε για να σας πούμε τα καλά νέα»
Οι εργοδότες που συνεχώς παραπονούνται για την απώλεια εσόδων και πιθανό κλείσιμο της επιχείρισης για να εκφοβίσουν έμμεσα με τον κίνδυνο απόλυσης και απώλειας εισοδήματος.
Και φυσικά ολόκληρος ο πολιτικός κόσμος με τον διφορούμενο, άριστα δομημένο, επικοινωνιακό του λόγο.

Πώς να την διαχειριστείτε
Κατ΄αρχήν εμπιστευθείτε το συναίσθημά σας, είτε είναι μια απλή δυσφορία ή μια οργή και ενδεχόμενη αδικία ή αγένεια που δοκιμάζει την υπομονή σας. Συνήθως οι αποδέκτες της παθητικοεπιθετικότητας στέκουν αμήχανοι μπροστά στο φαινόμενο και ανησυχούν μήπως δεν κατάλαβαν καλά ή μήπως κάνουν λάθος και αδικήσουν τον παθητικοεπιθετικό.
Αναγνωρείστε λοιπόν την παθητικοεπιθετικότητα, προσπερνώντας την αμφιβολία σας. Γιατί ακριβώς αυτό είναι ο ισχυρός πυρήνας της, η αμφιβολία και η πιθανότητα λάθους.
Πείτε στον εαυτό σας ότι με τίποτα δεν αξίζετε με τίποτα μια τέτοια συμπεριφορά
Προσέξτε πώς θα μιλήσετε ώστε να μην αισθανθεί ο άλλος ότι του επιτίθεστε κι αντί να βρείτε το δίκιο σας να το χάσετε οριστικά.
Βγάλτε από το μυαλό σας ότι ο άνθρωπος αυτός θα αλλάξει. Δεν έχει κίνητρα, είναι μια χαρά με την παθητικοεπιθετικότητα η οποία πιο συχνά από όσο νομίζουμε είναι αποτελεσματική. Και, επίσης αυτοί οι χαρακτήρες έχουν φτωχή ή καθόλου ενσυναίσθηση, δεν μπαίνουν ποτέ στη θέση του άλλου.
Κάντε μια αξιολόγηση της παθητικοεπιθετικότητας αν σας ενοχλεί λίγο, πολύ ή πάρα πολύ. Αν κρίνετε ότι είναι λίγο ενοχλητικό, προσαρμοστείτε και αποδεχτείτε τον καθυστερημένο φίλο σας ή μην οργανώνετε μαζί του συγκεκριμένα πράγματα γιατί απλά έχει άλλα και περισσότερα καλά στοιχεία.
Στις μεγάλες ενοχλήσεις… όπου μπορούμε…μακριά!

Ευαλωτότητα: αξίζω λιγότερο; Σεπτέμβρης 2016

Wednesday, August 31st, 2016

Κρατάω μυστική ζωή σημαίνει φοβάμαι τί εικόνα θα σχηματίσουν για μένα οι άλλοι, αρνούμαι δηλαδή την ταυτότητά μου, τα χαρακτηριστικά μου, το ποιός είμαι, ποιός θέλω να είμαι και πού θέλω να πάω.

Ευαλωτότητα.
Είναι άραγε σημάδι αδυναμίας ή στην πραγματικότητα είναι ο «σκληρός πυρήνας», η καρδιά του νοήματος που έχει για τον καθένα μας η ζωή του. Ασφαλώς και δεν είμαστε πια οι ίδιοι στις αντιλήψεις και τις συμπεριφορές μας με τις αρρώστιες, τα διαζύγια, την απώλεια εργασίας, τα στραβοπατήματα ή την σεξουαλική μας ταυτότητα. Μια τέτοια διαφορετικότητα αλλάζει τη ζωή μας και γιατί όχι προς το καλύτερο;

Ο τρόπος που θα αντιμετωπίσουμε τα συμβάντα της ζωής στις σχέσεις μας με τους άλλους, η θετική και ήρεμη παραδοχή του «έτσι είμαι ή έτσι έχουν τα πράγματα στη ζωή μου» μπορεί να επισύρει το γέλιο του περίγυρου, την ειρωνεία, τον οίκτο ή το «κάρφωμα» από πολλούς αλλά θα ξεκαθαρίσουμε μια κι έξω με τον φόβο για τα «μυστικά και τα απόκρυφα» της ζωής μας, όπως:
Δεν θέλω να μάθουν ότι παίρνω διαζύγιο
Το παιδί μου δεν με υπακούει αλλά δεν θέλω να το συζητώ με κανένα , μη μαθευτεί
Γιατί να μιλήσω για τα λάθη μου; Οι άνθρωποι είναι τόσο σκληροί
Πάσχω από χρόνια ασθένεια, δεν θέλω να τη συζητήσω με κανένα, θα διαρρεύσει
Εχω διαφορετικές πολιτικές πεποιθήσεις αλλά τις κρύβω, γιατί να εκτεθώ;
Είμαι ομοφυλόφιλος/η αλλά προς Θεού μην το μάθει κανείς

Το κουράγιο να εκτεθείς συναισθηματικά
Η ευαλωτότητα είναι τρομακτική, σκληρή αλήθεια μέχρι… να την κάνεις τρόπο αυθεντική ζωής. Μέχρι να την επιβάλλεις, αν βέβαια αποφασίσουμε να την εκθέσουμε στα μάτια των άλλων. Κι αυτό θέλει κουράγιο. Η απολογία, οι εξηγήσεις και οι δικαιολογίες όχι μόνο δεν βοηθούν αλλά γιγαντώνουν την αίσθηση μειονεξίας.

Ολα στο φως
Ναι είμαστε γνήσιοι, αυθεντικοί και εντάξει πρώτα με τον εαυτό μας και μετά με τους άλλους. Αυτό και μόνο αυτό θα μας απελευθερώσει από τον φόβο πώς με βλέπουν οι άλλοι, πώς θα με αντιμετωπίσουν τι θα πουν και τί θα διαδώσουν μπροστά και πίσω μου. Και ενώ έχουμε όλοι χωρίς εξαίρεση κάποιες ατέλειες στη διάρκεια της ζωής μας, προσωρινές ή μόνιμες , κρυβόμαστε σαν τα ποντίκια μέσα στα άχυρα, ζώντας μια ζωή άχαρη και περιορισμένη ή κλαίμε γοερά πάνω από το χυμένο γάλα.

Και πώς θα πω αυτό που μου συμβαίνει;
Τί περιμένουμε συνήθως από τους άλλους; Οίκτο; Ειρωνεία; Γέλιο; Κριτική; Ε, αυτό που περιμένουμε, δηλαδή φοβόμαστε …αυτό θα συναντήσουμε! Ας φτιάξουμε τον δικό μας τρόπο που δεν θα περιέχει ούτε αυτολύπηση, ούτε εκδραματισμένη υπερβολή ούτε φυσικά αναίδεια ή θράσος. Δεν χρειάζεται να δείξουμε κάτι άλλο από αυτό που αισθανόμαστε, ούτε ότι είμαστε …άτρωτοι μπροστά στο γεγονός αλλά εκφράζουμε τη λύπη μας, τον θυμό ή την ενοχή μας απλά και χωρίς ένταση. Δεν χρειαζόμαστε κανένα προσωπείο προστασίας αλλά ούτε και το καθρέφτισμα με τις πιθανολογούμενες συμπεριφορές των άλλων. Αλλωστε πάντα έχουμε το δικαίωμα επιλογής, με ποιούς θα είμαστε, ποιούς θα ακούσουμε ή ποιοί θα μας ακούσουν και δεν είναι κατανάγκη οι…ομοιοπαθείς αυτού του κόσμου. Το να ανήκουμε αποκλειστικά σε ομάδες ευαλωτότητας ή να αποκλείουμε αυτούς που δεν ανήκουν φέρνει τα ίχνη του ρατσισμού ή του αποκλεισμού στη ζωή μας και φυσικά δεν αξίζει σε κανέναν.

Οι ομάδες
Το γεγονός ότι για παράδειγμα δεν ανήκουμε πια στο…κλαμπ των παντρεμένων γιατί χωρίσαμε μπορεί να κλυδωνίσει το κοινωνικό περίγυρο, να μην είμαστε πια αποδεκτοί. Αλλωστε σύμφωνα με την θεωρία για την κοινωνική ταυτότητα ενός ανθρώπου, ποια θέση καταλαμβάνει στον μικρόκοσμό μας, και ,σύμφωνα με τους Tajfel και Turner (1979), “ η κοινωνική ταυτότητα αποτελείται από εκείνες τις όψεις της αυτοεικόνας ενός ατόμου που προέρχονται από τις κοινωνικές κατηγορίες ή ομάδες στις οποίες θεωρεί το άτομο ότι ανήκει”.

Και…η ερωτική ευαλωτότητα;

Το πιο… «κωμικό» φαινόμενο για την ευαλωτότητα εμφανίζεται στον έρωτα. .Ενώ θέλουμε και αγαπάμε, θέλουμε οι άλλοι να είναι ανοιχτοί και ειλικρινείς μαζί μας,να εκφράζουν ριψοκίνδυνα τα συναισθήματά τους απέναντί μας όταν έρχεται η δική μας ώρα, όταν έχουμε ανάγκη να να μοιραστούμε το δικό μας συναίσθημα, γονατίζουμε κάτω από την ψεύτικη αίσθηση της απόλυτης αδυναμίας. Εντελώς ξαφνικά αυτό που εμφανίζουμε δεν είναι ο έρωτάς μας αλλά απόσυρση, ουδετερότητα. Ναι είναι βαριά ή έκθεση και το πιθανό ρεζιλίκι αλλά αυτό συμβαίνει μόνο αν νιώθουμε και πιστεύουμε ότι θα χάσουμε την δύναμή μας.

Το θάρρος και όχι το θράσος παντού και πάντα!
Οσο παράλογο και να ακούγεται, όσο κι αν δεν μπορούμε να φανταστούμε τα εξαιρετικά αποτελέσματα μια δυναμικής έκθεσής μας στα μάτια του κόσμου, ας το κάνουμε, πιστεύοντας τις σχετικές μαρτυρίες ανθρώπων που το έπραξαν. Ολοι φοβόμαστε την έκθεση και ω του θαύματος όλοι την υπηρετούμε. Ποιός θα σύρει πρώτος τον χορό, να κάνουμε έξοδο από τα άχυρα, να πάψουμε νάμαστε ποντίκια μέσα στο σκοτάδι, να περνά η ζωή μας ανόρεκτα. Να δώσει ο ένας στον άλλο θάρρος ότι είναι αποδεκτός όπως και νάναι, με μοναδικό κριτήριο να σέβεται τα όρια του νόμου και της βλάβης των άλλων.

Αυτοεκπληρούμενη προφητεία: τα γεγονότα με δικαίωσαν! Ιούλιος 2016

Thursday, June 30th, 2016

Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία κυρίως σημαίνει ότι «αυτό που πίστευα ότι θα συμβεί συνέβη» όπως και τις ταμπέλες με τα χαρακτηριστικά που κατά καιρούς βάζουμε ή μας βάζουν οι άλλοι.
Για πρώτη φορά η έννοιαν αναφέρθηκε στο βιβλίο «Κοινωνική Θεωρία και Κοινωνική Διάρθρωση» από τον Robert Merton (1949), ως ένα φαύλος κύκλος συνεχών αλληλεπιδράσεων που το ένα προκαλεί το άλλο, με αποτέλεσμα να επιβεβαιώνεται η αρχική αντίληψη του «προφήτη» κι ας ήταν λανθασμένη. Την ίδια άποψη για την αυτοεκπληρούμενη προφητεία έχει και ο W.I.Thomas: «Όταν οι άνθρωποι θεωρούν ορισμένες υποθέσεις ως αληθινές, αυτές γίνονται πραγματικές στις συνέπειές τους». Με λίγα λόγια οι αρνητικές προσδοκίες επιβεβαιώνονται .
Αν σκεφτούμε πόσο σημαντικές είναι οι αλληλεπιδράσεις μας με τους άλλους έτσι ώστε μια μικρή αλλαγή στον τόνο της φωνής ή μια λέξη μπορεί να ορίσει το πώς με βλέπει κάποιος από το περιβάλλον μας θα κατανοήσουμε και την αιτία που πολλές φορές συμπεριφερόμαστε ή μας συμπεριφέρονται τελείως διαφορετικά διαφορετικοί άνθρωποι

Προεξοφλώ το αποτέλεσμα
Αν για παράδειγμα κάποιος ανησυχεί ότι μια σχέση του δεν θα πάει καλά, το πιθανότερο είναι με τις συμπεριφορές του να την οδηγήσει ακριβώς εκεί και να χαλάσει.
Αν ένας ζηλότυπος άνθρωπος ανησυχεί για πιθανή απιστία μπορεί να οδηγήσει τον άλλο άνθρωπο να απιστήσει γιατί απλούστατα νιώθει «επικηρυγμένος» και πως ό,τι και να κάνει αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει

Οι χαρακτηρισμοί
Οι χαρακτηρισμοί επίσης λειτουργούν ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Αν βάλουμε σε κάποιους την ταμπέλα του γκρινιάρη, του νευρικού, του αντιπαθή, του εργασιομανή κλπ., όχι μόνο δεν θα προσέξουμε τις πιθανές αλλαγές του αλλά θα προκαθορίζουμε τη σχέση μας μαζί του με αυτά τα χαρακτηριστικά.

Το φαινόμενο του Πυγμαλίωνα
Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία έχει πολύ έντονη παρουσία στα σχολεία λόγω της ηλικίας των παιδιών- δεν έχουν διαμορφώσει ταυτότητα- αλλά και του καθοριστικού ρόλου του δασκάλου. Αν ένας δάσκαλος έχει μια συγκεκριμένη, αρνητική ή θετική άποψη για ένα μαθητή του θα τον οδηγήσει να συμπεριφέρεται και να εξελιχθεί σύμφωνα με αυτή την άποψη. Οι εκπαιδευτικοί το γνωρίζουν αυτό, η πλειονότητα το σέβεται με ευαισθησία, δίνει κίνητρα και επιβραβεύει με θετικές ενισχύσεις τα παιδιά και ένας μικρός αριθμός δασκάλων και καθηγητών το χρησιμοποιεί εναντίων των μαθητών, οδηγώντας τα να παραμείνουν στάσιμα.

Οι ταμπέλες και οι αντιλήψεις περιορίζουν και προκαθορίζουν τις σχέσεις
Μπορεί τα χαρακτηριστικά κάποιου ή οι αντιλήψεις μας γι αυτόν να ακούγονται διευκολυντικά στις συναλλαγές μας, καθώς εύκολα και άκοπα «προβλέπονται» οι συμπεριφορές του αλλά καταλήγει να είναι μέχρι και εξοντωτικό για όλους, καθώς επηρεάζει όλους όσους συνεδόμαστε με αυτή την αόρατη συναισθηματική σύνδεση. Το “ακούω προσεκτικά”, το “παρατηρώ τις αλλαγές” μπορεί να θέλει κόπο αλλά χτίζει άλλου είδους σχέσεις.

Δείξε λίγο παραπάνω θάρρος: Ιούνιος 2016

Tuesday, May 31st, 2016

Ακόμα κι όταν όλα δείχνουν χαμένα, ότι η αναμέτρηση με τον κίνδυνο θάναι σε βάρος μας, ακόμα και τότε μπορούμε να εκμεταλλευθούμε ευκαιρίες που να αλλάξουν το επικίνδυνο αποτέλεσμα. Ο φόβος μας καθηλώνει, το θάρρος αξιοποιεί την κάθε μας δυνατότητα.

Στο παρακάτω παραμύθι, η επικίνδυνη αναμέτρηση της γερασμένης κατσίκας με το λιοντάρι αλλά και η αλαζονική παρέμβαση του τσακαλιού στη διαμάχη, ( τα τρίγωνα, και όχι μόνο στην οικογένεια, πάντα αποβαίνουν σε βάρος αυτού που παρεμβαίνει ) έσωσε την κατσίκα από βέβαιο θάνατο:

Το λιοντάρι κι η γίδα

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν μια αγέλη από γίδια που πήγαινε κάθε μέρα για βοσκή, σ’ ένα δάσος. Κάποια μέρα, ενώ επέστρεφαν σπίτι, ένα μέλος του κοπαδιού, μια γριά γίδα, κουράστηκε κι έμεινε πίσω. Άρχισε να πέφτει η νύχτα και μια και δεν μπορούσε να βρει το δρόμο της στο σκοτάδι, ζήτησε καταφύγιο σε μια σπηλιά που είδε εκεί κοντά. Αλλά, φανταστείτε την έκπληξή της, όταν μπαίνοντας μέσα βρήκε να κάθεται στο βάθος της ένα λιοντάρι. Τρομοκρατήθηκε και έμεινε ακίνητη για μια στιγμή, αλλά μετά μαζεύοντας όλο το θάρρος της, αναλογίστηκε τι θα μπορούσε να κάνει για να σωθεί. “Αν προσπαθήσω να τρέξω,” σκέφτηκε, “το λιοντάρι θα με πιάσει, αλλά αν δείξω γενναιότητα και τσαμπουκά απέναντί του, ίσως καταφέρω να επιβιώσω.”

Έτσι, περπάτησε με αναίδεια προς το μέρος του λιονταριού, χωρίς να δείξει το παραμικρό ίχνος φόβου. Το λιοντάρι την κοίταξε καλά, την κοίταξε και την ξανακοίταξε, αλλά δεν ήξερε τι να υποθέσει σχετικά με το θάρρος αυτής της συνηθισμένης γίδας, που δεν έμοιαζε με καμιά άλλη της φυλής της, αφού ούτε μία απ’ αυτές δεν τόλμησε ποτέ να το πλησιάσει. Τελικά σκέφτηκε ότι αυτή δε θα μπορούσε να είναι γίδα, αλλά κάποιο άλλο παράξενο ζώο, που δεν ξαναείδε ποτέ.

“Ποια είσαι, γριά μου;” ρώτησε με ευγένεια.

“Είμαι η βασίλισσα των γιδιών,” απάντησε, “Είμαι λάτρης του θεού Σίβα, και έχω πάρει όρκο να καταβροχθίσω εκατόν τίγρεις, είκοσι πέντε ελέφαντες και δέκα λιοντάρια προς τιμήν του. Έχω ήδη φάει τις εκατόν τίγρεις και τους είκοσι πέντε ελέφαντες και τώρα αναζητώ τα δέκα λιοντάρια.”

Το λιοντάρι έγινε εξαιρετικά ανήσυχο ακούγοντας τα λόγια της γίδας, και πιστεύοντας ότι όντως αυτή ήρθε για να τον καταβροχθίσει, γλίστρησε έξω από τη σπηλιά λέγοντας σα δικαιολογία ότι ήθελε να πλύνει το πρόσωπό του στο ποτάμι.

Καθώς έσπευσε να απομακρυνθεί, συνάντησε ένα τσακάλι, που βλέποντας το βασιλιά των ζώων πανικόβλητο, τον ρώτησε τι συμβαίνει.

Το λιοντάρι μίλησε στο τσακάλι με λίγα λόγια για τη συνάντησή του μ’ ένα παράξενο ζώο, που μοιάζει πολύ με γίδα, αλλά που δεν έχει κανένα ίχνος απ’ τη δειλία της τελευταίας.

Το τσακάλι ήταν πολύ έξυπνο. Σύντομα μάντεψε ότι εκείνο που προκάλεσε όλο αυτό το σαματά ήταν απλά μια δυστυχής γριά γίδα. Και προσπάθησε να πείσει γι’ αυτό το λιοντάρι, λέγοντάς του ότι όλη τούτη η ιστορία ήταν ένα κόλπο που εμπνεύστηκε ένα αδύναμο γέρικο ζώο, ώστε να σώσει το τομάρι του.

“Άντε, μάζεψε το θάρρος σου και έλα μαζί μου πίσω στη σπηλιά σου, και φτιάξε στον εαυτό σου ένα γεύμα απ’ αυτήν την υποκρίτρια,” εισηγήθηκε.

Το λιοντάρι ακολούθησε τη συμβουλή και επέστρεψε στη σπηλιά με το τσακάλι.

Μόλις η γριά γίδα είδε το λιοντάρι να επιστρέφει, κατάλαβε ότι το πονηρό τσακάλι, που ήταν μαζί του, ήταν υπεύθυνο γι’ αυτή την εξέλιξη. Αλλά δεν έχασε το κουράγιο της. Περπάτησε προς το μέρος τους και, υιοθετώντας μια αξιοπρεπή στάση, είπε στο τσακάλι:

“Μ’ αυτό τον τρόπο ακολουθείς τις διαταγές μου; Σ’ έστειλα για να μου φέρεις δέκα λιοντάρια για να τα φάω όλα μαζί, και μου έφερες μόνο ένα. Θα σε γδάρω γι’ αυτή σου την αμέλεια!”

Μόλις το λιοντάρι άκουσε αυτά τα λόγια, σκέφτηκε ότι προδόθηκε από το τσακάλι, κι έτσι του ρίχτηκε με φοβερή οργή και το καταβρόχθισε. Στο μεταξύ, η γίδα, κατάφερε να γλιστρήσει έξω από τη σπηλιά και έτσι να γλυτώσει απ’ τα σαγόνια του λιονταριού”.

Μπορεί η αντιμετώπιση των κινδύνων να μην έχει πάντα αίσιο τέλος αλλά το τέλος είναι πάντα αρνητικό, χωρίς το θάρρος.

Πάσχα : Πένθος και Ανάσταση, Μάϊος 2016

Saturday, April 30th, 2016

«Η λύπη υμών είς χαράν γενήσεται.
Χαρείτε όλοι οι άνθρωποι, γιατί ο Λυτρωτής καθείλε (κατήργησε) το κράτος του θανάτου κι έσωσε τον άνθρωπο από τη φθορά και το θάνατο.»

Tραύμα και ελπίδα διαρκείας
Ο άνθρωπος γνωρίζει ότι θα χαθεί, γνωρίζει ότι στη διάρκεια της ζωής του θα χάσει και αγαπημένους. Ομως αυτή η γνώση δεν τον προετοιμάζει συναισθηματικά: γνωρίζει αλλά ελπίζει ότι οι απώλειες θα αργήσουν πολύ. Ο αιφνιδιασμός ότι η απώλεια ήλθε πιο γρήγορα από το φυσιολογικό επιβαρύνει απίστευτα το τραυματικό γεγονός του αποχωρισμού, ένα γεγονός που δείχνει αμετάκλητο, εκτός κι αν πιστέψουμε σε μια νέα, μετά θάνατον, συνάντηση. Τότε, το νόημα μιας πραγματικότητας, σημαδεμένης από την απώλεια και την οδύνη, εγγράφεται διαφορετικά: υπάρχει ελπίδα, η απώλεια δεν είναι οριστική, κάποτε θα ξαναβρεθούμε.

Το Εγώ του πενθούντα
Στο εν τω μεταξύ, ο πόνος είναι ασήκωτος, οι ενοχές αφόρητες, οι αλλαγές στο Εγώ του πενθούντος συχνά συντριπτικές, αποδομούν τη ζωή του, τα όνειρα και τα σχέδιά του. Οι αντιδράσεις σε σωματικό επίπεδο αλλά και σε επίπεδο σκέψης και συμπεριφοράς δείχνουν οριστικά αξεπέραστες. Ομως δεν θα μείνουν έτσι ή μάλλον σχεδόν ποτέ δεν θα παραμείνουν στάσιμες. Εξελλίσσονται μέσα στο χρόνο σε νέες συναισθηματικές τροποποιήσεις και επενδύσεις σε νέες σχέσεις, αρχικά με επίκεντρο τον άνθρωπο που χάθηκε και αργότερα σε παράπλευρες, εξελισσόμενες συναισθηματικές διαμορφώσεις.

Οι κοσμοθεωρίες
Ισχυρή στήριξη στην πένθιμη διεργασία προσφέρουν οι θρησκευτικές πεποιθήσεις, οι απόψεις για την ύπαρξη της μετά θάνατον ζωής όπως και η Εκκλησία και γενικότερα η πολιτισμική ομάδα του ανθρώπου που πενθεί. Η αρχική οξεία περίοδος του πένθους, η απόγνωση, η απελπισία, μετριάζονται από την πίστη σε μια μετά θάνατον συνάντηση. Κάθε τι που επιβεβαιώνει βιωματικά αυτή την πίστη, όπως είναι οι οπτικές και ακουστικές ψευδαισθήσεις, αφηγήσεις εμπειριών άλλων ανθρώπων,οδηγούν να αφομοιωθεί ο πόνος, να μετριασθεί η οδύνη, να υπάρξει ελπίδα ότι δεν τέλειωσαν όλα.

Πένθος και διάρκεια
Δεν είναι τυχαίο ότι το πένθος και θρησκευτικά είναι περίπου 12 μηνο, ότι οι επιμνημόσυνες δεήσεις είναι πυκνές αρχικά και αργότερα αραιώνουν. Αυτό βοηθά τη καθημερινότητα των πενθούντων, όταν σε όλες τις στιγμές της είναι ασφυκτικά και επίμονα γεμάτη από τον άνθρωπο που έφυγε. Με τον χρόνο το πένθος « διακόπτεται» για κάποια ώρα, μέρα ή μέρες , για να διαρκέσει γύρω στους 12 μήνες. Η καθημερινή ζωή του πενθούντα, που πριν ήταν οδυνηρή και ανυπόφορη, αρχίζει να αποκτά νέο νόημα, επιτρέποντας του να συνεχίσει τη ζωή του. Το πένθος θα αναβιώσει με σφοδρότητα σε επετείους, μεγάλες γιορτές ή σε οικογενειακά επεισόδια.

Δυνατές σχέσεις-επώδυνες αναμνήσεις
Ομως, η πολυπλοκότητα του κάθε ανθρώπου, η διαφορετικότητά του, το είδος της σχέσης που έχεις με αυτόν που χάθηκε θα καθορίσει και την πορεία ζωής του πενθούντα, το πόσο ελαφρά ή βαριά θα παραμείνουν για πάντα τα ίχνη της απώλειας. Το πένθος δεν εξαφανίζεται ποτέ, το βίωμα και η γνώση θα παραμείνουν συνοδά στοιχεία στην υπόλοιπη ζωής μας, όχι τόσο οδυνηρά αλλά πάντα μελαγχολικά. Ακριβό τίμημα μιας δυνατής σχέσης οι αναμνήσεις!
Δεν θα θέλαμε, άλλωστε, να ζούμε με ανθρώπους που, ενώ χάνονται από τη ζωή, δεν αφήνουν κανένα σημάδι απώλειας,
δεν θα θέλαμε να νιώθουμε σαν να μην πέρασαν ποτέ. Αυτή η στάση, είναι μέρος της Ανάστασης του καθενός μας, ανεξάρτητα από τις κοσμοθεωρίες μας ή τις μεταφυσικές μας πεποιθήσεις.
Καλή Ανάσταση!

Τα ψέμματα της Πρωταπριλιάς: Απρίλιος 2016

Thursday, March 31st, 2016

Οι ειτυχημένες γυναίκες έχουν δύσκολες σχέσεις; Μεγάλο ψέμμα! Συνήθως δημιουργούν από μόνες τους τα προβλήματα επειδή δυστυχώς είναι έξυπνες, δεν το προσέχουν καθόλου αυτό το μειονέκτημα!
Είναι ψέμμα ότι αν πολλές γυναίκες διεκδικούν την ισότητα ή το δίκιο τους είναι απλά πολεμοχαρείς. Μπορούν να χειριστούν άνετα μέχρι και μυδραλιοφόρο για να εξοντώσουν τους εχθρούς της ισότητας, ενώ δεν διστάζουν να πάρουν από μόνες τους την θέση του στρατηγού στη σχέση. Είναι ψέμμα ότι γυναίκα στρατηγός είναι μια θέση ανάρμοστη στο φύλο της. Ο σύντροφός της, ενώ διευκολύνεται από τις ικανότητές της, όντας αραχτός και κουλ, παραπονιέται στο περιβάλλον του ότι τον κατάντησε ένα τίποτα (τον άλλο χαρακτηρισμό τον ξέρετε, να μην τον γράψω, ναι;).

Είναι ψέμμα ότι οι γυναικείοι ρόλοι είναι μόνο όσοι περιέχουν γλυκύτητα, τρυφερότητα, πίστη και αφοσίωση, συναισθηματισμό και ρομαντικότητα, χωρίς προαπαιτούμενη ανταπόκριση από τον σύντροφο.

Είναι ψέμμα ότι μπορούν να είναι όσο θέλουν ακίνδυνα δημιουργικές π.χ να στολίζουν το σπίτι, να το κάνουν να λάμπει από καθαριότητα, να δημιουργούν γεύσεις και απολαύσεις κάθε είδους για την οικογένεια και τους φίλους. Κάθε άλλο, ξένο με αυτή την…αυθόρμητη αυτοέκφραση τις κάνει απλά bitsch. Οσο για τη γυναικεία υπεροχή σε κάτι παραδοσιακά ανδρικό, όπως είναι η εξυπνάδα, είναι μεγάλο ψέμμα ότι τις κάνει αντιπαθείς, ανυπόφορες, ξερόλες, ανδρογυναίκες. Δεν αληθεύει ότι όσοι άνδρες απολαμβάνουν την γυναικεία νοημοσύνη και πνευματικότητα δεν είναι προχωρημένοι ή προδευτικοί, είναι απλά ανόητοι!

Είναι ψέμμα ότι μια γυναίκα είναι ιδανική όταν φροντίζει το ταίρι της, το υποστηρίζει στη δουλειά του με τις γνώσεις της, αρκεί να μην φαίνονται, τον βοηθάει να κάνει καρριέρα άτυπα και αόρατα ακόμα και για τον ίδιο
Είναι ψέμμα ότι ακόμα ισχύει ο κανόνας της γιαγιάς μας πως η γυναίκα είναι δούλα και κυρά στο σπίτι της, διαθέτει απεριόριστη αυταπάρνηση για να φροντίζει όχι μόνο αυτόν και τα παιδιά τους αλλά και τους παππούδες, τις θείες και τους θείους και όποιον άλλο συγγενή στον οποίο έχει αδυναμία ο σύντροφος.
Είναι ψέμμα πως για όλα αυτά μια επιτυχημένη γυναίκα το μόνο που ζητά σαν αντάλλαγμα είναι η ατσάλινη αντοχή του και η διαθεσιμότητά του νύχτα μέρα στα τηλέφωνα, στο σπίτι, στο γραφείο. Τι κι αν είναι επιτυχημένη; Η παραδοσιακή συνταγή λέει ότι για να μπορείς να τον έχεις εντελώς δικό σου, το κεφαλοκλείδωμα είναι απαραίτητο και η διαρκής, απαιτούμενη επαφή να μοιάζει ως ένα τεράστιο χταπόδι με άπειρες βεντούζες.
Είναι ψέμμα ότι το παιχνίδι «μαδάω τη μαργαρίτα .. μ΄αγαπάς; Γιατί νιώθω ότι δεν μ΄αγαπάς;» δεν τελειώνει ποτέ παρά μόνο αν ο σύντροφος της επιτυχημένης πέσει εξουθενωμένος με κώμα στα πόδια της. Μα, τότε πια τί να τον κάνει; Ενα άνδρα σε κωματώδη κατάσταση; Πώς τα κατάφερε ο καϋμένος να φτάσει ως εκεί; Το άγχος της δουλειάς; Η μάνα του; Το σόϊ του; Ναι, όλοι αυτοί και όλα αυτά.
Είναι ψέμμα ότι μια επιτυχημένη γυναίκα ξυπνάει την νύχτα έντρομη γιατί τα συρτάρια του σπιτιού και όχι του γραφείου της είναι σε αταξία και πότε επιτέλους θα τα φτιάξει, σκέφτεται ότι γι αυτό νιώθει επιτυχημένη, γιατί καταφέρνει να ισορροπεί το τακτοποιημένο σπίτι με τη δουλειά της.
Κι αν ο σύντροφός της αγανακτισμένος πει ως εδώ, δεν θέλω άλλες επιτυχίες μέσα στο σπίτι μας, θα τρέξουν ποτάμι τα δάκρυα της για την αχαριστία, την απονιά και την αγνωμοσύνη του.
Καλή Πρωταπριλιά, με πολλά ψέμματα έστω κι αν έχουν ένα ελάχιστο κόκκο αλήθειας!