Αρχείο της κατηγορίας ‘Uncategorized’

Η δύναμη των μύθων Αύγουστος 2017

Monday, July 31st, 2017

«Οι μύθοι είναι δημόσια όνειρα, τα όνειρα είναι ιδιωτικοί μύθοι.
Ηρωας είναι κάποιος που δίνει τη ζωή του σε κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο» ( Joseph Cambell)

Από τους αρχέτυπους μύθους μέχρι τον Χορχέ Μπουκάι που χρησιμοποιεί τα παραμύθια ως ψυχοθεραπεία, ο μύθος χαράζεται βαθιά στην ψυχή μας. Ταυτιζόμαστε με τα ηρωικά έπη των ηρώων, κυριολεκτικά τα ζούμε, και τα ταξίδια του Οδυσσέα μας προκαλούν τον θαυμασμό και την ανάγκη μίμησης: “αυτός τόσα πολλά μπόρεσε εμείς τίποτα;”
Ο ήρωας του μύθου είναι συντελεστής προόδου και πολιτισμού, καθώς επιδιώκει να ακολουθήσει το κοινό συμφέρον, πολλές φορές σε κατάφωρο βάρος του δικού του ή και της οικογένειάς του.
Δυστυχώς στην εποχή μας ζούμε την απόλυτη απομυθοποίηση, ειδικά από τότε που η Ψυχολογία του Εαυτού και ο Μεταμοντερνισμός δεν μας επικέντρωσαν μόνο στο εσωτερικό μας αλλά μας έκανε αμφισβητίες και ατομιστές στην κοινωνική μας ζωή:”Κάνω αυτό που θέλω, δεν κάνω ό,τι δεν θέλω, ήρωες δεν υπάρχουν , μόνο καλοπερασάκηδες και αν δεν το ξέρετε δεν υπάρχει Αι Βασίλης και η Αλίκη δεν πήγε ποτέ στην χώρα των θαυμάτων”. Κι όμως. Μπορεί η Αντιγόνη να μην υπήρξε πραγματικά αλλά έδωσε ‘εμπνευση όχι μόνο στο Σοφοκλη αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο να προσπαθεί να μιμηθεί τον ηρωισμό και την ηθική της. Ο μύθος, επειδή είναι μια ζωντανή αφήγηση που μας φέρνει σε σχεδόν βιωματική επαφή με προαιώνιες αξίες, τη Σοφία των προγόνων μας, τους ήρωες και την ανάγκη της μίμησης προτύπων ή σημαντικών ανθρώπων.

Τί ακριβώς κερδίσαμε που τα γκρεμίσαμε όλα, κάνοντας διαλεκτική όχι μόνο με την ιστορία αλλά και τις παραδόσεις και τις τελετουργίες; Ισως μια μοναξιά; Ενα κενό; Η μας ρούφηξε ο εγω ιστικός καναπές;


“…Οι μύθοι είναι τα “οχήματα” που μας φέρνουν σε επαφή με το Μεγάλο Μυστήριο και την Προαιώνια Σοφία. Ο μύθος, στις διάφορες μορφές του, παρουσιάζει μια ιδιαίτερη σημασία για την ισορροπημένη ανάπτυξη της ανθρώπινης ψυχής, επηρεάζει τις ψυχικές λειτουργίες αλλά και τη γενικότερη κοινωνική συμπεριφορά του ατόμου.Από τη στιγμή που ο σύγχρονος άνθρωπος αντιμετώπισε τους μύθους ως ψέματα, έχασε την επαφή του με το Μυστικό Κόσμο για τον οποίο οι μύθοι μιλούν. Έτσι έχασε το νόημα της ζωής του και η κοινωνία καταρρέει μέσα στην “οικονομική” της νιρβάνα… Και το ερώτημα είναι: Υπάρχει τρόπος η κατάσταση να αναστραφεί και το «θαμαστό» να ξαναμπεί στη ζωή μας;…( από το εξαιρετικό βιβλίο του Joseph Cambell, ενός από τους μεγαλύτερους μελετητές της μυθολογίας των διαφόρων λαών, καθώς παρουσιάζει τα μυστικά που κρύβονται στους μύθους των μεγάλων θρησκειών και των εσωτερικών παραδόσεων της Ανατολής (από τις αρχαίες ινδικές Βέδες και την Ταντρική Γιόγκα, μέχρι το Ζεν και τη Θιβετανική Βίβλο των Νεκρών) και τη “συνομιλία” τους με τη Δύση….)

“Μεγάλωσα στα χρόνια της απομυθοποίησης. Ο καθένας από εμάς κουβαλούσε τη δική του προσωπική μυθολογία, την προστάτευε κιόλας, όμως οι παρέες στη δεκαετία του εβδομήντα έμοιαζαν με μικρομεσαίες επιχειρήσεις αποψίλωσης του τοπίου της ζωής μας από τους μύθους και τις βεβαιότητες των προλαλησάντων. Απομυθοποιούσαμε τους καουμπόηδες και τα ουέστερν, τα ηλιοβασιλέματα, τον έρωτα, το σεξ, τη λογοτεχνική γενιά του τριάντα, τις γραβάτες και τα κοστούμια, τη δεξιά και την καθαρεύουσα, τις παρελάσεις και τις εθνικές εορτές και εννοείται απομυθοποιούσαμε, όσοι μπορούσαμε και όσο μπορούσαμε, τη θρησκεία και την ιστορία, τους δύο πυλώνες της συντηρητικής εκπαίδευσης. Τη θρησκεία μας τη δίδασκαν διάφοροι ταλαίπωροι που ήξεραν πως έχουν χάσει το παιχνίδι, δεν ήθελαν όμως να το παραδεχθούν και δεν κατέθεταν τα όπλα. Οι ευφυέστεροι εξ αυτών προσπαθούσαν να προσαρμόσουν την παπαγαλία των δογματικών προδιαγραφών με κάποιον σύγχρονο προβληματισμό, χωρίς όμως θεαματικά αποτελέσματα….. Το μέτρο της ευφυΐας και ο βαθμός επιτυχίας στις κοπέλες κρινόταν, εν πολλοίς, από την ταχύτητα και τη βεβαιότητα με την οποία απομυθοποιούσαμε, ή αποδομούσαμε επί το μεταμοντέρνο, τους μύθους με τους οποίους είχαμε μεγαλώσει. Το αίτημα ήταν η απελευθέρωση, από το μάκρος της κόμης ώς το δικαίωμα στον έρωτα, και οι απελευθερωτές από τον Μπολιβάρ ώς τον Κολοκοτρώνη πάντα ασκούσαν γοητεία. ..”( από το εξαιρετικό άρθρο του Τάκη Θεοδωρόπουλου στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 30/3/2014)

Η αναζήτηση της Ευτυχίας: Δεκέμβριος 2016

Wednesday, November 30th, 2016

Είναι η ευτυχία η συνεχής επιδίωξη του ευ ζην ή η διαφορετική οπτική της δυστυχίας; Μήπως χρειάζεται να μάθουμε να μην ζούμε μέσα στον τρόμο;

Όσο ευχάριστη κι αν ήταν η μέρα μας, θα φτάσει ένα ακόμα δειλινό. Ο ήλιος πάντα δύει και η ζεστασιά του φεύγει. Καθώς η μέρα διαδέχεται τη νύχτα, έτσι και η νύχτα διαδέχεται τη μέρα, είτε μας αρέσει είτε όχι: μαθαίνουμε να ζούμε και με τα δυο, μαθαίνουμε να μη λαχταράμε τη συνεχόμενη ηλιοφάνεια ή να αποφεύγουμε το σκοτάδι.

“…Τι συμβαίνει λοιπόν με τη δυστυχία; Πρέπει να την υπομένουμε; Πρέπει να την ανεχόμαστε και να έχουμε στόχο να την ξεπεράσουμε; Πρέπει να την αποφεύγουμε σα συμφορά, ή μήπως να την πολεμάμε σαν εχθρό;
Η απάντηση είναι απλή και αδιαμφισβήτητη: δεν μπορούμε να αποφύγουμε τη δυστυχία, με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο δεν μπορούμε να αποφύγουμε το αντίθετό της.

Αυτό που μπορούμε, ωστόσο, να κάνουμε, είναι να έχουμε μία δεκτική συμπεριφορά απέναντι στα αρνητικά και να μάθουμε να εκτιμάμε τα πλεονεκτήματα που μας προσφέρει κάθε φάση της ζωής μας. Αυτό δε γίνεται μόνο με το να ενισχύουμε τα βράδια μας με λάμπες, με ζεστές κουβέρτες και με ασφαλή καταφύγια, αλλά και με το να αντιμετωπίζουμε την εξασθένιση του φωτός με ηρεμία και να μαθαίνουμε να εκτιμάμε το φως των αστεριών.

Το να μη χρειάζεται να ζούμε μέσα στον τρόμο είναι ένας από τους βασικούς στόχους του να μάθουμε να ζούμε μία καλή ζωή.

Αυτό θα μπορούσε να διατυπωθεί, όπως το έχω εκφράσει και πριν, ως η καλλιέργεια της αγάπης στον τρόπο με τον οποίο υπάρχει κανείς μέσα στον κόσμοεφόσον η αγάπη ορίζεται ως μία σοβαρή και μελετημένη δέσμευση. Θα μπορούσαμε να έχουμε χειρότερους στόχους από την αφοσίωση στην εύρεση της ομορφιάς και της αλήθειας σε όλες μας τις εμπειρίες – στη μέρα ή στη νύχτα, στο φως ή στο σκοτάδι. Και, σ’ αυτό, χρειαζόμαστε μία δόση ρεαλισμού και ταπεινοφροσύνης.

Δεν υπάρχει λόγος να αναζητάμε τον ήλιο όταν λάμπουν τ’ αστέρια. Δεν υπάρχει λόγος να θέλουμε τον ήλιο, τ’ αστέρια ή το φεγγάρι όταν τα σύννεφα καλύπτουν τον ουρανό. Δεν υπάρχει λόγος να θρηνούμε τους γαλάζιους ουρανούς που χάνονται όταν έρχεται η βροχή. Η βροχή είναι καλή, ζωτική και απαραίτητη. Ενυδατώνει και γονιμοποιεί ξανά τα ποτάμια της ζωής. Η νύχτα μάς δίνει την ευκαιρία να νιώσουμε ασφαλείς και να κρυφτούμε, είναι ο χρόνος του ανεφοδιασμού και της ξεκούρασης. Δεν είναι απαραίτητες μόνο οι εποχές, αλλά και οι κύκλοι της νύχτας και της μέρας, και οι μεταβολές του κλίματος και του καιρού.

Πρέπει να μάθουμε να εκτιμάμε αυτά τα πράγματα και να τα αξιοποιούμε στο έπακρο. Πρέπει κάποιες φορές να μάθουμε να βρίσκουμε το δικό μας δρόμο στο φως του φεγγαριού, αλλά και να προστατευόμαστε από τον πολύ ήλιο. Και, αφού έχουμε δουλέψει και καταπιαστεί με τόσα πολλά πράγματα κάθε μέρα, να αφήσουμε τον εαυτό μας να κοιμηθεί και να μην αξιώνουμε συνεχή ερεθίσματα, για να μη γινόμαστε μεμψίμοιροι. Και, αφού έχουμε γευματίσει, να μην απαιτούμε και άλλα γλυκά και καλούδια, για να μη φάμε υπερβολικά και καταλήξουμε νωθροί και άχρηστοι.

Το ταξίδι της ζωής μάς οδηγεί σε διάφορους, συχνά δύσβατους δρόμους, και πρέπει να ανακαλύψουμε τους καλύτερους τρόπους για να απολαύσουμε την πανοραμική τους θέα, γιατί υπάρχουν πολλά περισσότερα να δούμε απ’ όσα επιτρέπουμε συνήθως στον εαυτό μας. Συχνά, είναι σε στιγμές μεγάλου πόνου και πίεσης που μας αποκαλύπτεται αυτή η άγνωστη ομορφιά….”

Emmy van Deurzen, «Η ψυχοθεραπεία και η αναζήτηση της ευτυχίας», Εκδ. Κοντύλι (απόσπασμα)

Μπορώ να αλλάξω τον σύντροφό μου; Αύγουστος 2016

Sunday, July 31st, 2016

Η αλήθεια είναι ότι οι άνθρωποι αλλάζουν, κάτω από προϋποθέσεις ή πρωσωικές συνθήκες , συνήθως πολύ ή λίγο δύσκολες.ισως τότε να έχουν κίνητρο αλλαγής, να δουν και να αποδεχθούν ότι μια πεποίθηση ή συμπεριφορά υπήρξε πιο πολύ ζημιογόνος παρά ωφέλιμη στις σχέσεις τους και τους προξένησε πόνο.

Οι άνθρωποι αλλάζουν αν δώσουν νόημα στον πόνο που τους διέτρεξε ή αν έχουν ενσυναίσθηση για τον πόνο του διπλανού τους. Πράγμα όχι και πολύ εύκολο σε μια κοινωνία που έχουμε συνηθίσει να ρίχνουμε το φταίξιμο στους άλλους. Αν όμως καταφέρουν να βγάλουν χρήσιμα συμπεράσματα, να πάρουν την ευθύνη του όποιου λάθους τους μπορούν να κάνουν ακόμη και στροφή, αλλάζοντας βεβαίως τη συμπεριφορά τους και όχι μόνο τις πεποιθήσεις τους. Η θεωρία δεν μετριέται ως αλλαγή!

Αν οι αν οι άνθρωποι αλλάζουν, τότε μπορώ να αλλάξω τον σύντροφό μου

Εδώ θα ακουστεί ένα ηχηρό “Οχι δεν μπορείς” Και ο λόγος είναι ότι η συζήτηση, το κήρυγμα, η πίεση ή ο καυγάς ποτές δεν άλλαξε στ΄αλήθεια κανένα. Οι περισσότεροι προσποιούνται ότι άλλαξαν και φυσικά με την πρώτη ευκαιρία θα επανέλθουν στα παλιά μοτίβα, στις παλιές πεποιθήσεις και στις συμπεριφορές τους. Μπορεί να υπομένουν, να ανέχονται για διάφορους λόγους, κυρίως για να μην μείνουν μόνοι ή για να μην αντιμετωπίσουν το κενό και το κοινωνικό περιβάλλον αλλά αυτό όχι μόνο δεν είναι αλλαγή και φαίνεται. Διαχέεται στην ατμόσφαιρα, δημητηριάζει τη ζωή και τη συνύπαρξη.
Οι σχέσεις σήμερα είναι ισότιμες, αντέχουν όμως συζητήσεις και διαπραγματεύσεις και κυρίως όρια. Χωρίς απειλές και εκβιασμούς. Η προειδοποίηση δεν ανήκει στη σφαίρα της απειλής, μιας και τα διαζύγια ή οι χωρισμοί είναι ελεύθεροι. Αν όμως ο ένας από τους δυο συντρόφους προειδοποιήσει για τις συνέπειες μια δυσάρεστης συμπεριφορά τους άλλου, θα πρέπει να είναι και συνεπής, πρέπει να το τηρήσει. Διαφορετικά θα είναι αναξιόπιστος. Χρειάζεται σοβαρή προετοιμασία για να είναι κάποιος έτοιμος να βάλει όρια και να προειδοποιήσει και στο μέλλον δεν θα ανεχθεί εκείνη ή την άλλη συμπεριφορά. Η παλινδρόμηση κάνει περισσότερη ζημιά παρά όφελος.

Στις σχέσεις χωρίς γάμο, ένας αξιόπιστος τρόπος για να δούμε αν αλλάζει ο σύντροφος είναι και η συμβίωση. Οι υποσχέσεις μπορεί να είναι πλούσιες αλλά συχνά είναι….άνθρακες ο θησαυρός.

Η πολλή ανάλυση επίσης δεν ωφελεί τις αλλαγές

Ας διαλέξουμε ποια είναι τα βασικά , ο καθένας έχει τις δικές του προτεραιότητες, για τα οποία δεν κάνουμε πίσω και τα υπόλοιπα ας τα αποδεχθούμε. Πολλοί μπερδεύονται μεταξύ του “ανέχομαι” και “αποδέχομαι”. Ολοι θεωρούμε την διαφορετικότητα στα μικρά, μη σημαντικά πράγματα, σεβαστή αλλά λίγοι την αποδέχονται. Ζητήματα ελευθερίας και αυτοσεβασμού δεν δείχνει να είναι διαπραγματεύσιμα. Για παράδειγμα αν ο ένας είναι πολύ κοινωνικόις και ο άλλος διαμαρτύρεται γι αυτό, η διαμάχη μπορεί να πάρει της διαστάσεις της καταπίεσης , κοινώς “καλούπωμα”.

Μ΄αγαπάει, δεν θα φύγει από κοντά μου

Ας μην το θεωρήσουμε και τόσο σίγουρο. Πολλοί είναι αυτοί που αγάπησαν παράφορα και με μεγάλη διάρκεια αλλά την έξοδο του Μεσολγγίου κάποια στιγμή την έκαναν, αφήνοντας άναυδο τον/ την σύντροφο. Χώρια που είναι και εκμετάλλευση μια τέτοια πεποίθηση!

Μήπως όμως έχεις να αλλάξεις κι εσύ και όχι μόνο ο/η σύντροφος;

Με το πλήρωμα του χρόνου, έρχονται αλλαγές στη ζωή τέτοιες που χρεάζεται να κάνουμε προσαρμογές, αναθεωρήσεις, ανακατατάξεις, να αλλάξουμε τους “όρους της σύμβασης” και να δρομολογήσουμε αλλιώς τα πράγματα. Για παράδειγμα η απόκτηση ενός παιδιού, η ανάληψη μια πιο απαιτητικής εργασίας ,η ηλικία και η κούραση καθώς μεγαλώνουμε. Το να παραμένει στις αρχικές του θέσεις κάποιος, στα προνόμια μιας παλιάς κατάστασης, είναι μια βόμβα στα θεμέλια της σχέσης που δεν θα αργήσει να εκραγεί.

Γιατί να αλλάξω εγώ και όχι εκείνος ή εκείνη;

Η απάντηση είναι ότι κάποιος κάνει το πρώτο βήμα στην αλλαγή, ως δείγμα καλής θέλησης και εφόσον πιστεύει σ΄αυτή τη σχέση. Ο ανταγωνισμός δεν ωφέλησε ποτέ κανένα ενώ η ευθύνη πολλούς!

Το κουράγιο να πούμε ” αντίο” Ιούνιος 2015

Saturday, May 30th, 2015

Έχουμε το θάρρος να πούμε “αντίο” στους ανθρώπους, τις σκέψεις και τις συνήθειες που μας κρατούν πίσω;
Πώς γίνεται νάχουμε  τόσα σχέδια , να τα ζούμε στο μυαλό μας και να μην τολμούμε να κάνουμε ένα βήμα για να γίνουν πραγματικότητα; Γιατί βρίσκουμε συνέχεια δικαιολογίες;
Γιατί προτιμούμε να στέλνουμε στο μέλλον τη λύση κάποιου προβλήματος ενώ αυτό τώρα μας πιέζει;

Μπορεί νάχουμε σκεφθεί πάνω από χίλιες φορές ότι:
ο σύντροφός μας μας σαμποτάρει συνεχώς,
ο εργοδότης μας μας καίει ανενδοίαστα,
η μητέρα μας κριτικάρει ασταμάτητα για το…καλό μας
η φίλη μας με τις υποδείξεις της δεν μας αφήνει σε χλωρό κλαρί

Η παγίδα του “δεν μπορώ”.
Γιατί δεν μπορώ να φύγω από αυτή τη δουλειά αφού νιώθω τόσο δυσάρεστα;
Γιατί δεν μπορώ να φύγω από το πατρικό μου σπίτι;
Γιατί δεν μπορώ να χωρίσω, ενώ η σχέση μου έχει γίνει βασανιστική;
Γιατί οι φίλοι μου δεν με σέβονται κι εγώ δεν μπορώ να τους το πω;

Γιατί δεν κάνουμε το το πολυπόθητο βήμα;

Οι φαντασιακοί, παράλογοι φόβοι μας παραλύουν:
ο φόβος για το άγνωστο μέλλον, μήπως ανακαλύψουμε ότι τα πράγματα έγιναν χειρότερα. Κρατιώμαστε γερά από ανθρώπους, συνήθειες, ρουτίνες που δεν θέλουμε να αλλάξουμε , αμφιβάλλουμε αν θα μας βγουν σε καλό.
Οι φόβοι δημιουργούν αρνητικές σκέψεις και αντιλήψεις , περιορίζουν τις επιλογές μας.
Ηχούν στα αυτιά μας αυτές οι επιτακτικές και συμμορφωτικές παροιμίες “μήπως πάμε για μαλλί και βγούμε …κουρεμένοι”, Η, “όποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα”
Ο φόβος για το άγνωστο δεν έρχεται ποτέ με την μορφή δειλίας. Αντίθετα, εμφανίζεται με την μορφή σωφροσύνης, φορτωμένης με αρνητικούς χαρακτηρισμούς , όπως ανοησία, επιπολαιότητα, έλλειψη σοβαρότητας, φιλοτομαρισμός κλπ.
Και αν αυτούς τους φόβους τους μοιραστούμε με τους οικείους μας το πιθανότερο είναι να πάρουμε μια ακόμα πιο γερή δόση φόβου για τις πιθανές συνέπειες , τη λογική ή τον ρεαλισμό.

Το περιβάλλον
Ας είμαστε ειλικρινείς: το περιβάλλον μας είναι το Α και το Ω στις αποφάσεις μας και στις επιλογές μας:
Τί θα πει ο κόσμος;
Κι αν οι γονείς πληγωθούν; Αν πάθουν κάτι; Δεν πρέπει να τους ανταποδώσουμε όσα έκαναν για μας, προσφέροντάς τους χαρά και ηρεμία;
Μήπως χάσουμε φίλους;

Ενοχή και αυτοτιμωρία
ποτέ δεν θα ερωτευθώ ξανά,
πάντα θα είμαι μόνος/η,
έχασα για πάντα την μοναδική μου ευκαιρία,
ποτέ δεν θα νιώσω ευτυχία

Η ρουτίνα προσφέρει μέτρια ικανοποίηση
Οι περισσότεροι άνθρωποι παραμένουμε για καιρό στις δύσκολες συνθήκες ζωής γιατί πάντα βρίσκουμε ένα ποσοστό ικανοποίησης από την τρέχουσα δύσκολη κατάσταση. Ποτέ δεν είναι μια κατάσταση 100% άσχημη. Δυστυχώς θα χρειαστεί να χάσουμε αυτό το μικρό ποσοστό ικανοποίησης- πάντα έχουμε παράπλευρες απώλειες- όταν το συναίσθημά μας είναι συνεχώς πιο πολύ δυσφορικό και πιεσμένο, όταν η ψυχή μας διαμαρτύρεται πιο συχνά από το να χαίρεται τη δουλειά, τη ζωή και τις σχέσεις.

Οι άνθρωποι βιώνουμε την απώλεια πιο έντονα από το κέρδος. Γι αυτό και δεν ρισκάρουμε τις αλλαγές. Αλλωστε την απώλεια την βιώνουμε άμεσα, το κέρδος της αλλαγής καθυστερεί και τρομάζουμε στην ιδέα μήπως δεν συμβεί και ποτέ. Αλλά αυτός δεν είναι λόγος να ζούμε αδιέξοδες καταστάσεις.

Καμιά…διακήρυξη δεν μπορεί να ξεκινήσει να γίνεται πράξη όσο είμαστε γαντζωμένοι πάνω σε ανθρώπους, μέρη, συνήθειες και σκέψεις που στο παρελθόν αποδείχθηκαν περίτρανα ότι όχι μόνο έφεραν πόνο και κακή τύχη αλλά κάθε επόμενη μέρα ήταν το ίδιο δυσάρεστη με την προηγούμενη.

Ποιος είμαι στ΄αλήθεια και πού πάω;

Μπορεί οι περισσότεροι να είμαστε συνηθισμένοι άνθρωποι που κάνουμε συνηθισμένα πράγματα αλλά κάποια στιγμή ίσως χρειάζεται να υποβάλουμε στον εαυτό μας το συγκεκριμένο ερώτημα: «ποιός είμαι και πού πάω» ειδικά αν οι σκέψεις μας είναι αδιέξοδες, βιώνουμε σύγχιση ή όταν δεν δείχνει να έχουμε πολλές ελπίδες για να αλλάξουν τα πράγματα από μόνα τους ή οι άλλοι γύρω μας.
Ισως χρειαστεί να ξαναδούμε πιο βαθιά το modus vivendi που δεν υπόσχεται ποιότητα. Για να το ανατρέψουμε μάλλον θα χρειαστεί αυτοπεποίθηση ,η υπομονή του γεωργού όταν καλλιεργεί ένα άγονο χωράφι: πρώτα κάνει μια βαθιά άρωση, απομακρύνει όλα τα ζιζάνια, φυτεύει και έχει την αισιοδοξία να απολαύσει μελλοντικά την συγκομιδή του κόπου και της υπομονής του.

Και όμως υπάρχει Καλοσύνη

Sunday, June 15th, 2014

Στην ζωή σπάνια αποδεχόμαστε ότι …κυκλοφορεί ανάμεσά μας η αρετή της καλοσύνης. Πιο πολύ πιστεύουμε ότι στις μέρες μας δεν υπάρχει. Σε μια τέτοια πεποίθηση “βοήθησε” και η επιστήμη της Ψυχολογίας. Συνήθως κατατάσσει” την καλοσύνη στις άμυνες, στο μαζοχιστικό άξονα ή ως κάλυψη άλλων, σκοτεινών τάσεων και διαθέσεων….ψάχνει να βρει ρωγμές και ανισορροπίες…ότι δεν μπορεί, δεν είναι δυνατόν, κάτι κρύβει ο καλός άνθρωπος!

Με μια τέτοια πεποίθηση, ανοίγουμε την πόρτα στην μοναξιά, ότι κανένας στ΄αλήθεια δεν είναι πραγματικά καλός, ψάχνουμε με σκεπτικισμό τα κίνητρά του.
Επιτρέποντας στον εαυτό μας να πιστέψουμε “και όμως υπάρχει καλοσύνη” θα αφεθούμε στο χάδι της, στη ζεστασιά και την ασφάλεια του καλού ανθρώπου.

Χριστουγεννιάτικες ευχές

Wednesday, December 12th, 2012

Ποιον θα κρατήσω στη ζωή μου;

εσένα, γιατί είσαι πάντα στο πλάϊ μου,

εσένα, γιατί με το γέλιο με κάνεις να ξεχνώ τα δύσκολα,

εσένα που πάντα με σηκώνεις όταν πέφτω,

εσένα που πάντα νιώθω ότι μ΄αγαπάς και μ΄αποδέχεσαι,

εσένα που μ΄ενθαρρύνεις να μπορώ να προχωρώ,

εένα που πιστεύεις σε μένα,

εσένα που δεν σταματώ να σου λέω “ευχαριστώ” για όλα αυτά,

Και γιατί ποτέ δεν μετάνιωσα που σ΄έχω στη ζωή μου..

Ευχές Πρωτοχρονιάς

Wednesday, December 28th, 2011

Googlάροντας με πρόθεση να βρω όμορφες ευχές για τον καινούριο χρόνο ανακάλυψα ότι οι περισσότερο κλασσικές για υγεία, μακροζωία, κέρδη χωρίς ζημιές και χαρές χωρίς πόνους κρύβουν ένα διαρκές …υπονοούμενο: ο παλιός ο χρόνος, αν δεν ήταν ακριβώς να πάει και να μη γυρίσει, δεν αποδείχθηκε και τόσο γενναιόδωρος. Κάπου την έκανε την…ζαβολιά του.

Δηλαδή; Η μοίρα τιμωρεί και η μοίρα χαρίζει τις χαρές; Και είναι.. αγιάτρευτες οι πληγές του παρελθόντος;
Οι Ρωμαίοι το ισχυρίζονταν από τότε: « η μοίρα οδηγεί αυτούς που την δέχονται και σέρνει αυτούς που την αρνούνται» (Dacunt fata volentem , nolentem trafunt)
αλλά ευτυχώς οι Ελληνες το πήραμε αλλιώς “Ο άνθρωπος μέτοχός εστι του αγαθού της μοίρας” Πλάτωνας
( Στα λόγια δεν παιζόμαστε!!)

Πάντως η μοίρα και ό,τι αυτή επιφύλαξε στο παρελθόν δεν είναι ένα καλό παρατηρητήριο ζωής . Κάκιστρο είναι! Εμείς δεν έχουμε καμιά, έτσι μια τόση δα, ευθύνη; Δεν μπορούμε να στείλουμε μια ευχή πιο εύκολη να συμβεί, νάναι λιγάκι του …χεριού μας;

Και επί τη ευκαιρία ο επιμένων δεν νικά πάντα, νίκησε μερικές φορές και το ..γενίκευσε θριαμβευτικά! Ετσι τουλάχιστον ισχυρίζεται η παρακάτω ιστοριούλα:

Το χαμένο κλειδί

Μέσα στην άγρια νύχτα ένας μεθυσμένος ψάχνει για ώρες γύρω από το λιγοστό φως του φαναριού. Τελικά κινεί τις υποψίες του αστυφύλακα που τον ρωτάει καχύποπτα τι ψάχνει «Το κλειδί μου» λέει ο μεθυσμένος γεμάτος αγωνία. «Και είσθε σίγουρος ότι το χάσατε εδώ ακριβώς;» τον ρωτά ο αστυφύλακας « Όχι» του λέει « το έχασα αρκετά πιο κάτω αλλά εκεί δεν έχει καθόλου φως!»
Συμπέρασμα Οποιος επιμένει δεν νικά την… μοίρα του, κάνοντας τα ίδια και τα ίδια, εκτός κι αν είναι… μεθυσμένος! ( ή μήπως είναι …Ελληνας;)

Με τον καινούριο χρόνο ας αλλάξουμε πορεία και παρατηρητήριο ζωής , να ατενίζει το εδώ και τώρα και το από δω και μετά αντί να είμαστε ταξιδιώτες στην φουρτουνιασμένη νύχτα του παρελθόντος μας, μέσα σε ένα πλοίο που και οι ποντικοί ακόμα έχουν εγκαταλείψει ( κάθε ομοιότητα με την χώρα μας είναι… τυχαία και συμπτωματική )

Ας σταθούμε μακριά από το τί είχαμε και τι χάσαμε, ποιον είχαμε και ποιον χάσαμε και ποιον δεν είχαμε καθόλου, τι σπουδάσαμε και τι δεν σπουδάσαμε πού εργασθήκαμε και πού δεν εργασθήκαμε, τι προλάβαμε και τι δεν προλάβαμε ποια συγκυρία μας έριξε στις δυστυχίας τα δίχτυα κλπ Ακόμα και η γυναίκα του Λοτ της Παλαιάς Διαθήκης γύρισε το κεφάλι της στο παρελθόν, στην πόλη της τα Σόδομα και Γόμορα και- ορίστε- τι κατάλαβε; έμεινε στήλη άλατος, χωρίς παρελθόν, παρόν και μέλλον! ( η αλήθεια είναι ότι τα Σόδομα και Γόμορα δεν ξεχνιούνται εύκολα!)

Ευχές για μια αστείρευτη ενέργεια για Ισχύ και Απόφαση

( Σε ελεύθερη απόδοση από το εξαιρετικό και εύχρηστο… εγχειρίδιο « Φθιάξε την δυστυχία μόνος σου» του επίσης εξαιρετικού Paul Watzlawick)

3η Δεκεβρίου ΑμεΑ: το ραγισμένο πιθάρι

Saturday, December 3rd, 2011

Μια φορά κι ένα καιρό, τότε που το νερό δεν έτρεχε άφθονο στις βρύσες των σπιτιών μας, οι άνθρωποι κοπίαζαν πολύ για να το μεταφέρουν από τις πηγές και τα ποτάμια. Ετσιι έκανε και ο άνθρωπος της ιστορίας μας: πηγαινοερχόταν καθημερινά με δυο μεγάλα πιθάρια και προμήθευε τους πελάτες του με το πολύτιμο νερό κι έτσι κέρδιζε το μεροκάματό του.Όμως το ένα πιθάρι ήταν ραγισμένο κι έτσι μέχρι να φτάσει σπίτι του, το μισό νερό είχε χαθεί στον δρόμο. (more…)

Ευχές για το Πάσχα 2011

Sunday, April 17th, 2011

Πασχαλιάτικές Ευχές!

Σε όσους φύγουν
Σε όσους μείνουν
Και σε όσους θα…ξεμείνουν

Καλή υγεία- χαμόγελο- ηρεμία
Μια στέρεη αγάπη για τα όνειρα, τις ελπίδες

Για να μη ξεχνιόμαστε
Ας θυμόμαστε την φροντίδα και τον σεβασμό
στον εαυτό μας και τους αγαπημένους

Απόκριες! Μάρτιος 2011

Tuesday, March 1st, 2011

Η γιορτή των «τρελλών και των αθώων»;

Εκτός από το κάψιμο των ασεβών, τις πυρές και τις μάγισσες, ο μεσαίωνας με περίσσεια πονηριά αφιέρωνε μια χρονική περίοδο στην «γιορτή των τρελλών και των αθώων». (more…)